Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Ήμουν πιτσιρικάς όταν πρωτοκυκλοφόρησε «Ο Δρόμος». Δεν ήξερα τότε πως ένας δίσκος μπορεί να γίνει δρόμος μιας ολόκληρης ζωής. Πως κάποτε θα ξανακούς μια μελωδία και μαζί της θα επιστρέφουν πρόσωπα, καλοκαίρια, έρωτες, νύχτες, χρόνια ολόκληρα.

Στις 5 Οκτωβρίου συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από τότε που ο Μίμης Πλέσσας πήρε τον τελευταίο του δρόμο.

Μόνο που ο δικός του δρόμος συνεχίζεται.

Και πάνω του περπατάει μαζί του ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Ο ένας έδινε στη μουσική φτερά, ο άλλος της έδινε λέξεις. Μαζί έφτιαξαν έναν δρόμο που χωράει ακόμη μέσα μας.

«Γέλαγε η Μαρία».

Και μαζί της γελάει ένα κομμάτι από τα νιάτα μας.

«Πρώτη φορά».

Γιατί κάποια πράγματα συμβαίνουν μία φορά και μένουν για πάντα.

«Η Μυρσίνη βάζει τ’ άσπρα».

Και ξαφνικά μια γυναίκα γίνεται εικόνα, ένας στίχος γίνεται μνήμη.

«Το άγαλμα».

Ακίνητο στον χρόνο, ενώ εμείς περνάμε και μεγαλώνουμε.

Και ύστερα «Ξημερώνει Κυριακή».

Να το θυμάσαι.

Ο δρόμος ανοίγει και βγαίνει στον μεγάλο ορίζοντα του Πλέσσα.

«Ένας ουρανός μ’ αστέρια».

«Το φεγγάρι πάνωθέ μου».

«Βρέχει φωτιά στη στράτα μου».

«Άνοιξε πέτρα».

«Σταμάτησε του ρολογιού τους δείκτες».

Τίτλοι, τραγούδια, ζωές.

Γιατί αυτό ήταν το μεγάλο θαύμα.

Ο Πλέσσας έπαιρνε τον χρόνο και τον έκανε μουσική. Ο Παπαδόπουλος έπαιρνε τη ζωή και την έκανε λέξεις. Και εμείς παίρναμε τα τραγούδια τους και τα κάναμε δικά μας.

Τα βάλαμε στα σπίτια μας, στις παρέες μας, στα σινεμά, στα καλοκαίρια, στα ξενύχτια. Τα τραγουδήσαμε όταν αγαπήσαμε, όταν χωρίσαμε, όταν γυρίσαμε αργά, όταν μείναμε μόνοι.

Έτσι τα τραγούδια ξεφεύγουν κάποτε από τους δημιουργούς τους.

Γίνονται μνήμη. Γίνονται ζωή. Γίνονται εμείς.

Ο Μίμης Πλέσσας έφυγε. Ο δρόμος του έμεινε. Και περπατάμε ακόμη πάνω του.

Μια Μαρία γελάει κάπου μακριά. Η Μυρσίνη φοράει τ’ άσπρα της. Ο ουρανός είναι γεμάτος αστέρια. Και κάπου ξημερώνει Κυριακή.

Γιατί τελικά δεν ακούμε εμείς τον «Δρόμο» του Πλέσσα.

Είμαστε εμείς ο «Δρόμος» του Πλέσσα.

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK