MIA MIKΡΗ ΓΕΩΤΡΗΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Mauvais Garcon - Piera del Bando

Η είδηση ότι το Περιφερειακό Συμβούλιο Ιονίων Νήσων, με τη συνδρομή της κυβερνητικής πλειοψηφίας και των γνωστών τοπικών φερέφωνων, έδωσε το «πράσινο φως» για την ερευνητική γεώτρηση «Ασωπός-1» στο Block 2 δεν προκαλεί, φυσικά, καμία έκπληξη.

Άλλο ένα επεισόδιο στην ίδια γνωστή, θλιβερή κωμωδία.

Μια επαρχιώτικη πολιτική σκηνή που κοιτάζει πάντα λίγο παρακάτω, μέχρι το επόμενο τραπέζι, την επόμενη φωτογραφία, την επόμενη εξυπηρέτηση.

Και όταν έρθει η ώρα να πάρει αποφάσεις, κοιτάζει προς τα πάνω και περιμένει να της πουν τι πρέπει να κάνει.

Μας λένε τώρα ότι δεν πρόκειται για εξόρυξη.

Όχι, προς Θεού. Για «έρευνα» πρόκειται.

Σαν τον κλέφτη που μπαίνει στο σπίτι σου με τον λοστό στο χέρι και σου λέει ότι απλώς κοιτάζει λίγο τον χώρο.

Αλήθεια τώρα.

Καμία πολυεθνική δεν ξοδεύει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για να ψάχνει τον βυθό από καθαρή επιστημονική περιέργεια.

Δεν κατεβαίνει το τρυπάνι επειδή κάποιος ξύπνησε ένα πρωί και είπε «δεν κάνουμε και μια έρευνα, να δούμε τι έχει από κάτω».

Η ερευνητική γεώτρηση είναι η αρχή.

Η κερκόπορτα.

Και από τη στιγμή που θα μπει το τρυπάνι, όλοι ξέρουμε πού μπορεί να οδηγήσει η ιστορία. Σήμερα θα μας λένε «δεν σημαίνει ότι θα γίνει εξόρυξη». Αύριο, αν βρεθεί πετρέλαιο ή φυσικό αέριο, οι ίδιοι άνθρωποι θα εμφανιστούν για να μας εξηγήσουν ότι πλέον είναι «εθνικό καθήκον» να το βγάλουμε.

Το έχουμε ξαναδεί το έργο. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο η επαρχιώτικη μυωπία. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο.

Δεν είμαστε Νορβηγία.

Είμαστε το ελληνικό "κράτος".

Στη Νορβηγία υπάρχει ένα κράτος που, καλώς ή κακώς, ξέρει να λειτουργεί ως κράτος.

Υπάρχουν κανόνες, θεσμοί και κυρίως μια στοιχειώδης αντίληψη ότι ο φυσικός πλούτος δεν είναι το λάφυρο του πρώτου που θα προλάβει να τον αρπάξει.

Τα έσοδα από τους φυσικούς πόρους μπαίνουν σε ένα μοντέλο που έχει στο μυαλό του και την επόμενη γενιά.

Εδώ τι έχουμε; Το γνωστό ελληνικό πανηγύρι.

Ρουσφέτι, ημετέρους, πολιτικούς γυρολόγους, μίζες, μπίζνες και μια μόνιμη αγωνία να βαφτιστεί «ανάπτυξη» οτιδήποτε μπορεί να φέρει γρήγορο χρήμα σε κάποιους.

Εδώ ο δημόσιος πλούτος αντιμετωπίζεται πολύ συχνά σαν κάτι που απλώς περιμένει τον κατάλληλο αγοραστή.

Και φυσικά, όταν έρθει η ώρα του λογαριασμού, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που ξεχνάμε, τα κέρδη είναι ιδιωτικά, το ρίσκο είναι δημόσιο.

Και αν κάτι πάει στραβά, τότε ξαφνικά θα εμφανιστούν όλοι οι υπεύθυνοι με σοβαρό ύφος και θα μιλούν για «πρωτόγνωρο περιστατικό», «ανθρώπινο λάθος», «ακραίες συνθήκες» και «πλήρη κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού».

Μέχρι τότε, βέβαια, θα έχουμε τους 17 «περιβαλλοντικούς όρους». Δεκαεπτά.

Ένα ωραίο πακέτο χαρτιών για να μπορούν όλοι να λένε ότι «έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα» και να κοιμούνται ήσυχοι. Γιατί, ως γνωστόν, αν συμβεί κάτι στη θάλασσα, η πετρελαιοκηλίδα σταματάει μόλις συναντήσει τον σωστό περιβαλλοντικό όρο.

Αν γίνει το ατύχημα, όμως, και η θάλασσα γεμίσει μαυρίλα, ποιος θα πληρώσει; Η πολυεθνική; Ίσως. Το κράτος; Ενδεχομένως. Αλλά ο τόπος θα πληρώσει σίγουρα.

Η Κέρκυρα, τα νησιά, οι κάτοικοι, οι επιχειρήσεις, ο τουρισμός, οι άνθρωποι που ζουν από αυτή τη θάλασσα.

Αυτή είναι και η ουσία της υπόθεσης.

Το ρίσκο είναι εδώ.

Τα κέρδη μπορεί να είναι αλλού.

Και τον λογαριασμό, αν έρθει, θα τον πληρώσουμε εμείς.

Αλλά τι να πρωτοπείς;

Όταν η πολιτική εξουσία αντιμετωπίζει έναν τόπο σαν οικόπεδο προς αξιοποίηση και τους κατοίκους σαν ανθρώπους που απλώς πρέπει να ενημερωθούν αφού έχουν παρθεί οι αποφάσεις, αυτά συμβαίνουν. Ζούμε σε μια χώρα όπου η εξάρτηση έχει γίνει σχεδόν δεύτερη φύση.

Όπου η εκχώρηση βαφτίζεται «επένδυση», η υποταγή βαφτίζεται «ρεαλισμός» και η καταστροφή που μπορεί να έρθει κάποια στιγμή στο μέλλον θεωρείται πρόβλημα του… μέλλοντος.

Και στο τέλος, θα μας ζητήσουν και να χειροκροτήσουμε.

Να χειροκροτήσουμε την ώρα που το νησί θα μετατρέπεται σε πεδίο επιχειρηματικής εκμετάλλευσης για τα κέρδη άλλων και εμείς θα μένουμε να συζητάμε πόσο «σημαντική είναι η επένδυση για την εθνική οικονομία».

Περιμένουμε, λοιπόν, το μοιραίο.

Έτσι απλά. Στωικά. Αμίλητα.

Γιατί ξέρουμε πια πώς παίζεται το παιχνίδι.

Οι αποφάσεις παίρνονται αλλού, οι τοπικοί άρχοντες τις βαφτίζουν «ανάπτυξη» και εμείς καλούμαστε στο τέλος να πληρώσουμε τον λογαριασμό.

Και μετά απορούμε γιατί τίποτα δεν αλλάζει.

το λίνκ της είδησης από την έγκυρη Ενημέρωση

https://www.enimerosi.com/.../nai-stin-ereuna-tora-nea...