ΓΑΡΙΤΣΑ *

του Γιώργου Καγκουρίδη

Η δρεπανοειδής ακρογιαλιά στα νότια του Φρούργιου του Παγιού. Η ανατολική μεγάλη σπιάτζα της έξω των τειχών Παγιάς Πόλης. Η αγαπημένη βόρτα των απανταχού τση γης κερκυραίων. Παγιά ο τόπος του επιτηδεστυχαίου συναπαντήματος των δύο φύλων. Σήμερα το γιατρικό των μπάϊ πας.

Πάντα η αγαπημένη των ερωτευμένων.

Το πρωί, το μεσημέρι, το βράδυ.

Στην ήρεμη ανατολή.

Στο μελαγχολικό απόγιομα.

Στο μαγικό βράδυ.

Κατάληξη του χρυσαφένιου χαγιού που ξεδιπλώνει ο ήγιος μόλις βγαίνει από τη Στεργιά και το στέρνει μέχρι τα κουρτελάτσα. Αυτό που κάνει τσου φωτογράφους χωρίς φιρμ να τραβάνε αβερταμάν. Η σφραγίδα τση ομορφιάς τση άπειρης που τη συναγωνίζεται μόνο η πανσέληνος, όταν πάνου από το Κάτ’ Αετό χαράζει με το διαμάντι της μια ασημοχρυσαφένια φέτα στο τζάμι τση θάλασσας.

Όμορφη με φουρτούνα και μπουνάτσα.

Άγρια, όταν τα κύματά της σκάνε στο πύργο τση Ρολίνας και σε κάνουνε μουσκίδι, άκακη και κρυστάλλινη, όταν κοιτάς τσου κέφαλους που κόβουνε βόρτα από κάτου.

Ο ορισμός τση ακουαρέλας.

και φευγάτη, σα τη πεταλούδα που όλο σου ξεφεύγει κι όλο

σου ξαναγυρνάει.

Κοντά δυο χιγιόμετρα πλακόστρωτου πασέκιου.

Από το άγαρμα του κόντε Νάνε μέχρι τον Ανεμόμυλο.

Από τη μπούκα τση Κόντρα Φόσσας μέχρι το σκέρο του γαριτσιώτικου απάγκιου.

Η διαμαντένια λάμα του δρέπανου του Κρόνου;

Το πιο πιθανό.

Οι δυο αδερφάδες κατηφορίζανε αγκαζέ στη Γαρίτσα.

Σήμερα θα τσι λέγανε τοπ μόντελ. Θα τσι παίρνανε στο GNTM.

Η διπλή ενσάρκωση τση Μπάρμπης.

Τέλειες, φινετσάτες, βγαρμένες από φιγουρίνι. Οπτασίες ονειρικές. Τα θηλυκά που τ’ ασερνικά φοβόνται να πλησιάσουνε.

Τ’ άπιαστα τα όνειρα, τα ανεκπλήρωτα.

Κοίταζε και μην αγγίζεις.

Κι επειδή όσα δε φτάνει η αλιπού τα κάνει κρεμαστάργια, τσου βρήσκανε ντεφέτα.

Πρώτα τα θηλυκά, τί αυτά ζηλεύονται συναναμετάξυ τους πιγιότερο από τσου άντρες.

- Έλα, μωρέ, τσι κοκκαγιάρες…, μήτε πιασίματα, μήτε τίποτις.

Ο άντρας θέλει νάχει πράμα να πιάνει.

- Άμα τόπες ξαναπέστο. Χτικιασμένες ξερακιανές.

Τσου μετριώνται τα κόκκαλα ένα-ένα…

- Αυτές, παιδί μου, δεν είναι γυναίκες, κοκκαλίνες είναι.

Κι έτσι τσι βγάλανε κοκκαλίνες.

Κι επειδή άμα σε πιάκουνε στο στόμα τους δε γλυτρώνεις με τίποτις, επροχωρήσανε οι σακαφιόρες και τσου βγάλανε κι άλλα ντεφέτα, ανύπαρκτα.

- Μη τσι γλέπεις έτσι. Στο σπίτι τους ένας βγαίνει, ένας μπαίνει. Μη σου πω και δύγιο μαζί.

- Ά, πα, πα, πα… Τι μου λες;

- Ναίαιαι…, μα τη βάρκα του Νιόνιου μου. Ναίαιαι…, που να χάσω τα μάτια που γλέπω…

Ο κύργιος Οδυσσέας επήρε μετάθεση εις Κέρκυραν.

Βραχύς το δέμας, όλο έκανε ποντίτσες να φαίνεται πιο ψηλός. Εργένης, ετακτοποιήθη εις δωμάτιον του ξενοδοχείου «Αι Πάτραι», έτρωε στο Σαιν Τζώρτζ, έβανε τη φορεσιά του τη μπλου, τη κολαρίνα του τη μπλού και κάθε βραδάκι εκατηφόριζε στη Γαρίτσα μόνος και μπλου, τί μόνος του ήτανε ο Οδεσσεύς κι έψαχνε μη και καταφέρει καμίανε Ναυσικά.

Είχε ρωτήσει και το γκαρσόνι του εστιατόργιου περί τούτου. Κι ο αφιλότιμος τούπε για τσι κοκκαλίνες.

Τσείδε να κατεβαίνουνε τη Γαρίτσα.

Λίγο πούχε ψηλά τον αμανέ, καθότι σπουδαγμένος και υπάλληλος των τριών ταυ περικαλώ, λίγο που ό,τι μπρούτα είχε ο τόπος του τάφερε μαζί του, τσι εσταμάτησε τσι κοκκαλίνες, έκανε τσι ποντίτσες του να ψηλώσει και τσούπε:

- Μπαρδόν σινιορίνες μου, μήπως είσθε πουτανέλες;

Κι αυτές σα ντουέτο τση όπερας, σα συγχρονισμένο χαστούκι και στα δυο μάγουλα, σα τη καραμπίνα με τσι δυο μπούκες, ατέντες και σπιρτόζες, βέρες κορφιάτισες, του απαντήσανε:

- Μήπως είστε ρουφιάνος και ζητάτε εργασίαν;

Άφηκε τσι ποντίτσες, εκατέβηκε στο ύψος του, έβαλε το μούτρο κάτου κι εβλαστήμαγε από μέσα του το γκαρσόνι του Σαιν Τζώρτζ, το άτιμο.

Δεν ήξερε που να πάει να κρουβηθεί.

Εσκέφτηκε πως θε νάφευγε και δε θα ματαγύριζε σα τον άλλονε, το συνονόματό του.

Οι κοκκαλίνες εσυνεχίσανε τη βόρτα τους, ατάραχες, λυγερόκορμες, αδιαφορώντας για τσου άλλους που όλο τσι κοιτάζανε. Εσταματήσανε να θαγμάσουνε το διαμάντι που τσούστερνε το φεγγάρι μέχρι τα ποδάργια τσου.

Η Γαρίτσα εσκέπαζε τα πάντα.

* Βασισμένο στο λήμμα «κοκκαλίνα» του αφιερώματος

«Η παλιά Κορφιάτικη γλώσσα» του Μάριου Αγγελόπουλου.

Με λίγη σάρτσα.