ΗΤΑΝ’ ΕΚΕΙ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Ήταν’ εκεί. Πάντα εκεί ήτανε. Να φάει το παιδί. Νάναι καθαρό το παιδί. Νάναι χαρούμενο το παιδί. Αλλά να μη κάνει και το διάολο τέσσερα. Πώς; Να μη διαβάσει; Να μη γίνει άνθρωπος;

- Γιατί; Δε τόνε γέννησες άνθρωπο;

- Μάνα είμαι. Ο άνθρωπος έχει όρια, κανονισμούς, νόμους. Δεν είναι άγριο θεργιό.

- Κι άμα θέλει νάναι άγριο;

- Δεν είν’ έτσι. Έτσι τα βρήκαμε κι έτσι τα συνεχίζουμε.

- Δε το βλέπεις πούναι νευρόσπαστο; Σκαμνί δε βάνει στο κώλο του.

- Θα τόνε χεροκολλήσω, τον αλήτη μου. Δε θα μου κάνει αυτός ό,τι θέλει. Θα τόνε στρώσω εγώ.

- Δε παίρνει από λόγια;

- Μήτε από ξύλο δε παίρνει. Ποιανού έμοιασε;

- Τση Βγενειάς μην έμοιασε;

- Πού την εθυμήθηκες;

- Αυτή δεν εκανόνιζε τα πάντα όλα; Αυτή έβανε μπαμπάκια, αυτή έσπερνε, αυτή θέριζε, αυτή έβανε στη μπάντα, αυτή ενδιαφερόντανε. Κουμάντο…

- Κι ο Μπάμπης;

- Αυτός στη θάλασσα. Τα παλαμίδια με τα χέργια τάπιανε. Κατέβαζε ο Ελλήσποντος.

- Από Μάϊτο;

- Καλλίπολη. Καλά σκουτιά. Γης και θάλασσα. Κι ο γιος τους όλη τη Μεσόγειο εγύρισε. Μέχρι κι όλη τη Μαύρη Θάλασσα.

- Πώς τον ελέανε;

- Νταντίνο και την αδρεφή του Μαρία. Αυτή επήρε το Ρεβύθη. Στη Σαλλονίκη εμείνανε. Μακριά. Τσου χάσαμε. Τα ξαδέρφια, οι Μακαρατζήδες, στη Κοκκινιά. Πρωτευουσιάνοι. Κονομηθήκανε.

- Οι άλλοι;

- Ο Πέτρος εχάθηκε στην Αμερική κι ο Γιώργης στο Μπουένος Άϊρες όπου έκαμε την Ίντα που πήρε το Λουΐς. Ήρθανε και Κέρκυρα. Τσου βρήκε η θεια η Ζωή μέσω του Ερυθρού Σταυρού. Μεγάλες ιστορίες. Όπου γης και πατρίς. Ο κόσμος γυρίζει και δεν υπολογίζει.

- Εσύ;

- Εγώ; τι εγώ;

- Λέω, τι απογίνηκες;

- Μ΄ έστρωσε η κυρά Βασιλεία. Κέρβερος. Ήτανε πάντα εκεί. Μάνα.