ΤΟ ΔΙΚΙΟ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Ερωτήσανε.

- Αυτός με ποιόνε είναι;

- Δεν ηξέρω.

- Δεξιός, αριστερός ή μεσαίος;

- Δεν ηξέρω.

- Κόκκινος, κίτρινος, πράσινος, μαύρος;

- Δεν ηξέρω.

- Πιστεύει στο Θέο ή είν’ άθεος;

- Δεν ηξέρω.

- Τίποτις δεν ηξέρεις; Αφού έχετε κουβέντες. Τι λέει;

- Με το δίκιο πάντα είναι. Έτσι λέει. Το δίκιο των πολλών. Η πάρτη του στη μπάντα. Έτσι λέει. Την άλλη βολά είπε: ξέρει και το δίκιο ποιος έχει δίκιο; Βάνει στη γραμμή κάποια πράματα και γιομίζει γράμματα ολόκληρα βλιβλία. Βάνει κι αθιρμούς για να τα βρίσκει. Άρθρον τάδε, παράγραφος τάδε, εδάφιον τάδε. Όλο το ζουμί είναι, έτσι λέει, μη με πειράξεις να μη σε πειράξω.

- Και τόνε πιστεύεις;

- Μπορεί ναι, ίσως και όχι. Εσύ γιατί ενδιαφέρεσαι;

- Ψάχνουμε νέα προσώπατα κι είπαμε μπας κι είναι με μας. Εκατάλαβες;

- Όχι, τι να καταλάβω;

- Να του πούμε ή να μη του πούμε;

- Το σίγουρο είναι που έχει το διάολο μέσα του. Και υπέρ αδυνάτου ο λόγος.

- Δεν έχει ούτε ιερό, μήτε όσιο;

- Τα παιδιά του κορώνα του.

- Κι από πολιτικά;

- Τη τελευταία φορά που ήπιαμε καφέ κάτι ήλεγε για ένανε Σωκράτη και για τον κόντε Νάνε. Για τσου άλλους εστραβομουτσούνιαζε.

- Τότες δε μας κάνει.

- Αυτό λέω κι εγώ. Στραβόξυλο βάρκας.

- Έχει βάρκα;

- Μια ψυχούλα.

- Πώς τήνε λένε;

- Ψυχούλα.

- Κουμουνιστής θε νάναι.

- Δεν ηξέρω. Και μια ψυχούλα δεν έχει δίκιο;