Το Ηχείο των Ισχυρών

Γράφει ο Μάκης Αρμμένης

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί μια έκτακτη ανάρτηση μετά την ντροπιαστική δήλωση του Έλληνα Πρωθυπουργού για την επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα

Στον χάρτη της διεθνούς σκηνής, η απόσταση ανάμεσα στην Αθήνα και το Καράκας μετριέται πλέον με την ακρίβεια μιας δήλωσης που στάζει ιστορική αμνησία. Η πρόσφατη τοποθέτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, με την οποία έσπευσε να ενδυθεί τον μανδύα του κήρυκα μιας «επέμβασης» στη Βενεζουέλα, δεν είναι απλώς μια διπλωματική αστοχία. Είναι μια πράξη βαθιά ντροπιαστική, ένας λεκτικός υποκλισμός που ηχεί σαν προσβολή στη δημοκρατική παράδοση ενός Λαού που γνωρίζει καλά τι σημαίνει «κηδεμονία».

Ο Έλληνας πρωθυπουργός επέλεξε τον ρόλο του πιο «πρόθυμου» της παρέας. Η Αθήνα, που κάποτε υπήρξε σύμβολο αντίστασης στην κηδεμονία, εμφανίζεται τώρα να ζητά την έφοδο των ξένων σε μια κυρίαρχη χώρα.

Στη λογοτεχνία των εθνών, αυτό το κεφάλαιο το έχουμε διαβάσει πολλές φορές. Είναι το ίδιο μοτίβο όπου η «σταθερότητα» βαφτίζεται εισβολή και η «ελευθερία» μετατρέπεται σε δούρειο ίππο έξω από τις πύλες των πετρελαιοπηγών. Είναι, όμως, θλιβερό ένας πρωθυπουργός που εκπροσωπεί μια χώρα με νωπές ακόμα τις πληγές από τις ξένες «προστασίες», να εμφανίζεται ως ο πιο πρόθυμος της διεθνούς παρέας, νομιμοποιώντας το δίκαιο του ισχυρού.

Η Βενεζουέλα δεν είναι μια άσκηση επί χάρτου σε κάποιο γραφείο στο Μαξίμου. Είναι ένας τόπος που φλέγεται ανάμεσα σε εσωτερικές παθογένειες και εξωτερικές ορέξεις. Όταν η επίσημη ελληνική φωνή συντάσσεται με την ιαχή των όπλων, λησμονεί πως η δημοκρατία δεν εξάγεται με ξένα ξίφη, ούτε με δηλώσεις που βλέπουν την ανθρωπότητα σαν οικόπεδο προς εκμετάλλευση.

Αυτή η τοποθέτηση θα μείνει ως μνημείο υποτέλειας. Γιατί η πραγματική ντροπή δεν βρίσκεται στην αδυναμία να επηρεάσεις τις παγκόσμιες εξελίξεις, αλλά στη βιασύνη να γίνεις το ηχείο εκείνων που περιφρονούν την αυτοδιάθεση των λαών. Η ιστορία γράφεται με την οδυνηρή, αλλά αυθεντική πορεία των ανθρώπων που αναπνέουν την υγρασία του τόπου τους, και όχι με το «πρόθυμο» μελάνι μιας εξουσίας που αναζητά επαίνους από τους ισχυρούς της γης. Η αξιοπρέπεια, δυστυχώς, απουσιάζει εκκωφαντικά.