ΤΟ ΚΑΠΑΡΟ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Δεν ήσαν δια καπάρωμα. Χαμηλοβλεπούσες και σεστάδες. Σκογειό σπίτι, σπίτι σκογειό. Ο τάτας τσου αυστηρός. Είχε τέσσερα θηλυκά. Τέσσερα γραμμάτια.

- Κοιτάχτε μη σας εδούνε τσι γκιλότες σας, ορές! Ακούτε;

Δεν απαντούσανε. Τι να απαντήσουνε;

Μόνο η μιτσή εγέλουνε. Αυτή όλο εγέλουνε. Αλλά ως μιτσή ο τάτας τση τσείχε και την αδυναμία.

- Μη γελάς και να προσέχεις.

- Τι να προσέχω;

- Αυτό που σου λέω ‘γώ!

Πρόσεχε, δεν είναι που δε πρόσεχε. Αλλά ο άλλος, ο ψηλός κι ο όμορφος, τήνε κοίταε. Τση άρεσε που τήνε κοίταε. Τόνε κοίταε κι αυτή.

- Αυτός με κοιτάει.

- Και σα; Σα το μαμόθρεφτο είναι.

- Όχι, δεν είναι μαμόθρεφτο. Και σκογειό πηγαίνει και δουλεύει. Δουλεύουνε τα μαμόθρεφτα;

- Έχει μία μύτη…

- Μία έχει. Τι; Δύο νάχει;

- Εμένα δε μ’ αρέσει.

- Εμένα μ’ αρέσει.

Τ’ αρεσούμενου το πράμα, το καλύτερο του κόσμου. Τον είδε κάτου από το σπίτι της.

- Τι κάνεις εδώ;

- ……………………………….

- Δε μιλείς;

- ……………………………….

- Τι θέλεις;

- Τίποτις.

- Μ’ ενοχλάς.

- Σ’ αγαπώ.

Εγέλασε. Αυτή όλο γέλουνε. Γέλουνε όπως γελάει το φεγγάρι στη πούγια.

Αυτή εμπήκε στο πόρτιγο. Αυτός από πίσω της.

- Έλα ‘δώ.

Την άρπαξε από τη μέση και την έσφιξε. Τήνε φίλησε. Τόνε φίλησε κι αυτή.

Εδώκανε καπάρο.