10-8-2021

"δε πουγιεται" IV

ΤΟ ΣΠΙΤΙ

Γράφει οι Γιώργος Καγκουρίδης

Σε χαμοκέλα εμεγάλωσε. Αυτό είχε ο πατέρας του. Για κρεβάτια τριστέγια. Για πάτωμα το χώμα. Ανακατεμένο με λάδιατα κι ασβέστη είχανε κάμει μια κρούστα πατημένη κι αδιάβροχη και το νερό που έσταζε από τα κεραμίδια γλιστρούσε προς τα όξω. Δίπλα με το σωρό τσι πατάτες εκοιμόντανε. Τα μποντίκια εβρίσκανε να τρώνε και δε τόνε πειράζανε. Κι οι διπλανοί του το ίδιο. Και δε ζήλευε. Όλοι στο ίδιο καζάνι εβράζανε.

Μεγάλωσε. Τ’ όνειρό του ένα σπίτι. Πραγματικό. Με τοίχους πέτρινους. Με μια κάμαρη για τον ίδιονε και τη Κατέρω. Και μίανε για τα παιδιά. Και κουζίνα με στια και καρφιά στο πύργο για τα χαρκώματα. Κι ένα μακρύ τραπέζι με καρέκλες κι όχι κρούζες. Και με λαδοφωτιές παντού για το βράδυ. Κι ένα μικρό απόπατο απ’ όξω. Να μη τρέχουνε στσι σφαγιές.

Στο μεροκάματο. Από νύχτα σε νύχτα. Κάθε βράδυ που εγύριζε έφερνε μαζί του πέτρες. Και ξύλα. Και χώμα. Έκλεβε κι ασβέστη από τσι οικοδομές. Κι ό,τι σίδερα έβρισκε. Όλα χρειαζόντανε.

Έξοδα μηδέν. Ούτε τσιγάρο. Μάζωνε. Είχε σκοπό.

Ήτανε κάποιοι από δίπλα που είχανε βάλει μπρος και χτίζανε. Πήγαινε και βοήθαγε. Μάθαινε κιόλας. Έτσι γωνιάζουνε, έτσι αλφαδιάζουνε, έτσι ρεμπουκάρουνε.

- Μου γιόμισες όλο το τόπο πέτρες κι αγερίνες. Πού θα βάλω φέτος τσι πατάτες;

- Έχεις τόπο, μάνα. Άσε με, ξέρω γώ.

Πέντε χρόνια μάζευε. Η Κατέρω από δίπλα τον έβλεπε.

- Θα χτίσεις Δημήτρη;

- Πρώτα θα χτίσω κι ύστερα θάρθω να σε ζητήσω.

- Πίσω απ’ τη ντέζα του σιορ Ντάντου έχει πέτρες.

- Τσίχω σταμπάρει.

Όταν έβαλε μπρος, ήρθαν’ όλοι να τόνε βοηθήσουνε. Έσφαξε και κόκορο στα θεμέγια. Ο φίλος του ο Πέτρος έκοψε μια καρυδιά και τούκανε το τραπέζι και τα σκάνια. Κι ο Θωμάς εκατέβασε κυπαρίσσια από τσ’ Αντικρημνούς για τράβα. Κι ο πατέρας του τούδωκε μια λίρα ν’ αγοράσει υαλοπίνακες. Και τα παιδιά τση Ντόντως τ’ ανοίξανε το βόθρο.

- Ορές παιδιά το φχαριστώ είναι λίγο.

- Εγώ θα κοιτάξω να σου κάμω κι ένα μπότζο. Άστονε κει να στέκει. Μετά θ’ ασκώσεις κι άλλο, να κάμεις απαλάτι.

- Νάσαι καλά Χτόφορε. Σπολάϊτή σου. Από το Θέο να τόβρεις.

Σώσανε και τα ρεμπουκαρίσματα, έσωσε κι η σκέπαση. Απάνου έβαλε και δυο μπουκαλίνες μίανε με λάδι και μίανε με κρασί για καλή πόρεψη. Του τσίδωκε κρουφά η Κατέρω.

Το γλέντι μπροστά από το σπίτι εγίνηκε. Εχόρεψε κι ήπιε αγκαγιά με τη Κατέρω του. Κι επροκόψανε. Και τα παιδιά τσου παραπάνου. Όλα τα καλά αποχτήσανε. Κι αγγόνια τέσσερα.

Κάτου από τη περγουγιά εκαθόντανε καθ’ απόγιομα. Είχε μέσα και τελεόραση αλλά δε τ’ άρεσε. Όλη τη μαύρη συφορά ήλεγε. Φωτιές, καταστροφές. Σα τσι σειρήνες του πολέμου εβάρουνε από το πρωί. Ερχόντανε, λέει, φωτιά και κατά δω και να πά’ να φύγουνε.

- Πατέρα να σε πάρουμε στη Χώρα. Σήκω!

- Δε πάω πουθενά. Δεν αφήνω το σπίτι μου.

- Θα καείς!

- Πάρτε τα λάστιχα, ορές. Κόφτε όλα τα δέντρα στο φράχτη. Κλείστε τα παράθυρα. Ρίχτε νερό στη σκέπαση. Αμολύστε τα ζωντανά. Ανοίχτε το κοτέτσι. Από πού έρχεται η φωτιά; Από πού φυσάει;

- Από το Βοριά έρχεται. Νοτιάς φυσάει.

- Βάρτε φωτιά στο Νοτιά. Να πάει η φωτιά νάβρει αυτήνε που κατεβαίνει από το Βοριά να τήνε κόψει.

- Εγώ δε κάθομαι. Φεύγω. Έχω γυναίκα και παιδιά.

- Φύγε! Εσύ αγόρασες. Δεν έχτισες. Όπου δεν έχτισε κι όπου δεν επάντρεψε. Φύγε. Φύγετ’ όλοι.

Κατέρω! Έβγα όξω ορή. Καίγεται το σπίτι μας.