ΤΟ ΤΑΞΙΜΟ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Τον έταξε. Τι άλλο να κάμει; Τον έβλεπε που έγιωνε. Τα χέργια ψηλά εσήκωνε.

- Άγιε μου, Άγιε μου…

Η αδυναμία, ο πόνος, η ανάγκη, η ανημπόργια, κι αυτό, σα και το χτικιό, νερό μάμα, νερό… Τούδινε νερό με το κουταλάκι.

- Έλα, μάτια, πιε…

Δεν έτρωε. Είχε ρέψει πάνου του. Τον έτρωε ο πυρετός. Σαράντα.

- Τι κάνει το παιδί;

- Τα ίδια. Δε τρώει κι όλο κοιμάται. Γιατί Θεέ μου; γιατί…

- Μη κάνεις έτσι. Άσε να ξημερώσει, θα δεις… Επήγα και τ’ άναψα κερί στον Άγιο.

- Ο γιατρός τι σούπε;

- Τι να μου πει; Με κοίταε…

- Εγώ τον έταξα.

- Πάρε δω και το πασουμάκι Του. Βάρτου το.

- Να του το βάλω. Τση αγάπης μου... να του το βάλω. Δε τρώει.

Ξημερώματα άναψε το φουρνέλο να κάμει τηγανίτες. Τσι βλόουνε.

- Όπως ζεματάει το λάδι τ’ αλεύρι, έτσι να ζεματιστεί το κακό, να πάει να φύγει στ’ άγρια βουνά και στ’ άγρια λαγκάδια κεί που μικρού παιδιού κουλούρι δε καίεται.

Στη καρέκλα εκοιμήθηκε. Εκεί έγυρε.

Επέρασε ο Άγιος κι αρώτηξε.

- Τι έχει ο Γιώργος;

- Μάτι φθονερό, βαρύ κι ακάθαρτο τον είδε και τον εμάτιασε. Ψένεται σα και το σκουδί στη στια. Στον έταξα.

- Να μη τάζεις. Εγώ δε θέλω τάματα. Άστο το παλληκάρι. Είναι δυνατό. Θα γίνει καλά. Κοιμήσου.

Επετάχτηκε αλαφιασμένη. Όνειρο ήτανε; Μα τον είδε. Ολοζώντανο. Τση μίλουνε. Μέγας είσαι Κύριε και θαγμαστά τα έργα σου…. Σταυροκοπήθηκε.

Το λάδι ετζιτζίριζε. Έριξε το ζυμάρι. Μοσκομύρισε ο τόπος.

- Μάμα τηγανίτες κάνεις;

- Ασκώθηκες, παιδί μου; Μη κρυώσεις…

- Βάλε μου να φάω.

- Κάτσε, μη κουράζεσαι. Να σου φέρω τη γιακέτα σου. Θέλεις ζάχαρη; Να σε δω…

Τόνε φίλησε στο κούτελο. Δροσερός ήτανε. Ο πυρετός είχε πέσει.

Δεν άντεξε. Έπεσε στα γόνατα. Σήκωσε τα χέργια ψηλά.

- Άγιε μου, Άγιε μου…