Γράφει ο Μάκης Αρμένης*

Και επειδή μιλάμε για τον τόπο, η πολιτική ηγεσία κουβαλά μια παλιά, σχεδόν κληρονομική παθογένεια. Μαθαίνει να ζει μέσα σε θερμοκήπιο. Να αναπνέει αέρα ελεγχόμενο, να ακούει ήχους φιλτραρισμένους, να κινείται σε θερμοκρασίες ασφαλείς. Έτσι χάνει την αίσθηση του καιρού, και στο τέλος του ίδιου του χρόνου

Το μικροκλίμα αυτό στάθηκε πολλές φορές ο αόρατος κυβερνήτης της μικρής μας πόλης. Όχι οι μεγάλες ιδέες, ούτε τα σχέδια που ανοίγουν δρόμους, ούτε η τόλμη που λερώνει τα χέρια της στο έργο. Μα η κλεισούρα, η αυτάρκεια, η τέχνη να περνούν οι μέρες χωρίς να ανοίγει κανείς το παράθυρο.

Έξω έχει λιακάδα. Μα πώς να τη δουν με κλειστά παντζούρια; Ο ορίζοντας γίνεται το ταβάνι του γραφείου τους. Οι τοίχοι παίρνουν τη θέση του κόσμου. Το δέρμα αλλάζει χρώμα, γίνεται κάτι ανάμεσα σε μούχλα και σκιά.

Κι όμως, μέσα σε τέτοιους χώρους γεννιούνται συχνά οι μεγαλύτερες ψευδαισθήσεις. Πιστεύεις πως είσαι βασιλιάς επειδή κανείς δεν σε διαψεύδει. Οι αυλοκόλακες ξέρουν καλά τη δουλειά τους. Σε γεμίζουν αέρα κοπανιστό, γυαλίζουν το στέμμα σου, φουσκώνουν τα φτερά σου. Το λάθος αρχίζει όταν πιστέψεις πως μπορείς να πετάξεις.

Η πτώση τότε είναι βέβαιη. Και κανένα πέλαγος δεν θα πάρει το όνομά σου. γιατί η θάλασσα αναγνωρίζει μόνο όσους ταξίδεψαν.

Αν δεν ανοίξεις το παράθυρο να πέσει φως στον απέναντι τοίχο, δεν θα δεις ποτέ τη σκόνη που σε σκεπάζει. Ούτε τα παράσιτα που τρέφονται από τη σιωπή σου. Δεν θα ακούσεις τις αλήθειες του πραγματικού κόσμου, που συχνά βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά, μα για σένα μοιάζει άλλη ήπειρος.

Κι όμως, η έξοδος είναι απλή. Δύο βήματα ως την πόρτα. Ένα χέρι στο χερούλι. Μια στροφή αριστερά.

Και μετά, ζωή.

Εκεί όπου οι άνθρωποι δεν χειροκροτούν από υποχρέωση. Εκεί όπου η φύση δεν συνωμοτεί υπέρ κανενός. Εκεί όπου ο άνεμος μπαίνει απρόσκλητος και ξεσκονίζει τις βεβαιότητες. Εκεί όπου τα όνειρα, πληγωμένα μα ανυπότακτα, επιμένουν να ανθίζουν μέσα στις ρωγμές.

Όποιος βγει έξω, ίσως σωθεί. Όποιος μείνει μέσα, θα κυβερνά μόνο τη σκόνη του.

Η φωτογραφία από τη θεατρική παράσταση "το Θερμοκήπιο" του Χάρολντ Πίντερ

*Ο Μάκης Αρμένης είναι δημοσιογράφος - Το κείμενο από την προσωπική του σελίδα στο FACEBOOK