ΤΟ ΧΑΟΣ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Η Γαία εόρταζε. Έπιακε κι έφτιακε ένα κέικ και το πήρε να το δώκει στους γεννήτορες. Το Έρεβος και τη Νύχτα. Καλή κοπέλα η Γαία και σεβαστικιά. Εβάρησε το κουδούνι.

- Εορτάζω και σας έφερα κέικ, να σας τρατάρω.

Άρπαξε μια κομματάρα ο Έρεβος αλλά όπως τη δάγκασε τούσπασε η δοντούρα.

- Τι έβαλες μέσα, μωρή; Πριονίδι;

- Ήτανε κλειστά τα σούπε μάκε και δεν έβρηκα ολικής αλέσεως, αυτό που φουσκώνει μόνο του. Τι να κάμω;

- Μωρή Νύχτα αυτή θα μας εφαρμακώσει, πες της κάτι.

Η Νύχτα ερούχαζε καθ’ όσον όλο το βράδυ ήτανε σε πάρτι και ξεσάλωνε με μουσική αγρίων τόπων, άσε που είχαν’ ανάψει του κόσμου τα φώτα και δε μπορούσε να κλείσει μάτι.

- Και δε μου λες, μωρή κοπεγιά, τι εορτάζεις;

- Έχω γενέθλια. Άλλαξα χρόνο. Έκανα μία βόρτα γύρω απ’ τ’ άστρι μου.

- Κι εγώ τι φταίω που μου ξημερώθηκες με το πριονίδι;

- Να, έχω μίαν απορίαν. Πόσω χρονώνες είμαι; Πότε με γεννήσατε;

- Πού να θυμάμαι, εγώ τώρα…, άμε ρώτα τη μάνα σου.

- Κοιμάται.

- Αυτή μια ζωή κοιμάται. Ή γεννοβολάει όλα τα ζωντανά σα και σε, προνόμιον νυκτός, ή είναι σκεπασμένη από κεφαλής και ρουχάζει.

- Μη ξέρεις γιατί μετράνε τα χρόνια μου από πρώτης Γεναρίου;

- Ποτές δεν ήμουν καλός στα μαθηματικά. Άμε ρώτα το πάππου σου, το Χάος.

- Ζιεί ο πάππους;

- Ζιει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει.

- Πού μένει;

- Έλα που μένει…, παντού μένει. Όπου και να πας τόνε βλέπεις. Απ’ αυτό τον αχταρμά που το λένε Σύμπαν μέχρι τη Λαϊκή που οι τιμές έχουνε γίνει χάος. Αλήθεια τα πορτοκάγια πόσο πήγανε;

- Τα μήλα των Εσπερίδων;

- Αυτά.

- Δεν ηξέρω, έχουμε να βάλουμε φρούτο στο σπίτι από πότε… Κρίση, κρίση…

- Ινσόμα, δεν ηξέρω πότε εγεννήθηκες και του χρόνου μη ξανάρθεις να ρωτήσεις. Είμαστε και γερόντοι ανθρώποι. Άγλυκο όμως το κέικ. Δεν έβαλες ζάχαρη;

- Αφού ήτανε κλειστά τα σούπε μάκε…

Έφυγε. Η Νύχτα εξύπνησε.

- Ήταν’ εδώ η κοπέλα; Σα κάτι νάκουσα. Τι ήθελε;

- ‘Ηθελε να μάθει πότε γεννήθηκε. Μη θυμάσαι εσύ πότε τήνε γέννησες;

- Εγώ τήνε γέννησα;

- Τάχεις χάσει φλιμένη μου. Από το κέικ που μας ήφερε, μη φας. Εγώ ετσάκισα τη δοντούρα μου κι άμε βρες τέτοια μέρα οδοντόγιατρο.

- Να πας στο Νισοκομείο.

- Άλλο χάος.

- Κι έτσι την άφηκες να φύγει; Τι τσείπες;

- Να πάει στο Χάος.