ΤΟΥ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟΥ

Γράφει ο Γιώργος Καγκουρίδης

Του πεζοδρομίου. Σταμπαρισμένη. Η εύκολη. Του δεκάρικου. Δεν είχε ψυχή αυτή; Είχε. Την εμετρήσανε τη ψυχή της στ’ ανάσκελα. Μεγάλη.

Ο άλλος κουστουμάδος, υπάλληλος τραπέζης. Ψηλός, λιμοκοντόρος, με κολαρίνα. Σοβαρός, ντροπαλός, άβγαρτος. Με μαντσέτες. Αυτή επήγε για κατάθεση. Περίμενε τη σειρά της.

- Παρακαλώ…

- Μία κατάθεσις…, δραχμές διακόσιες.

- Το βιβλιάριο σας.

- Ορίστε.

- Ταυτότης;

- Εδώ. Νέος είστε; Δε σας έχω ξαναδεί.

- Μάλιστα.

Εκούνησε το μαλλί της, να πάει κατά πίσω, να φανεί το μούτρο της. Αυτός στο βιβλιάργιο.

- Με τις διακόσιες θα έχετε τρεις χιγιάδες πενήντα δραχμές. Μήπως θέλετε να σας εκάμω προθεσμιακή; Σας συφέρει.

- Δεν ηξέρω από προθεσμίες. Μπαμ και κάτου.

- Να σας εξηγήσω…

- Τώρα βιάομαι. Το απόγιομα κατεβαίνετε;

- Στου Ζήσιμου.

Κατέβηκε από νωρίς.

- Επιτρέπεται;

- Καθίστε.

- Έχετε και τρανζίστορ;

- Ακούω ένα αητό αγάπησα με τη Μπέμπα Μπλανς. Το ξέρετε;

- Ξέρετε εγώ.., πώς να σας το πω…, από το πρωΐ στη τράπεζα όλο εσάς σκέφτομαι και για καλό σκοπό, να εξηγούμαι.

- Κι εγώ…

Έβαλε τα μάτια κάτου. Εσπαρτάρησε. Μήτε στ’ όνειρό της. Μόνο στα έργα έβλεπε τέτοια και ζήλευε. Γαμώ την ανάγκη μου.

Τσήπιακε το χέρι.

- Ξέρετε εγώ…

- Ξέρω.

Τήνε πήρε. Με παπά και με κουμπάρο. Δόξη και τιμή. Αυτή όλο έκλαιε στο μυστήργιο. Τί δεν υπάρχει γάμος άκλαφτος και κηδεία αγέλαστη.

- Την ωραιότητα της παρθενίας σου και το υπέρλαμπρον το της άγνοίας σου…

Το κλάμα της όξω ακουόνταναι.

- Μη κλαις Λία μου. Σ’ αγαπάω εγώ.

Αρπάχτηκε από πάνου του. Δε τον άφηκε ποτέ. Στα μάτια τον εκοίταε. Ζωή χαρισάμενη επεράσανε. Αυτή κυρία κι αυτός κύργιος.

Τα κουτσούβελα ετρέχανε στο πεζοδρόμιο.

Του πεζοδρομίου κι αυτά.