Αναδημοσιεύουμε από parapoda.wordpress.com άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Επαναστατικού Φοιτητικού Μετώπου (RSF)

Το BJP (σ.μετ.: Το κυβερνών σε πανινδικό επίπεδο Ινδικό Λαϊκό Κόμμα) έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται ότι αυτό το κύμα διαμαρτυριών δεν αφορούσε μόνο τη διαρροή θεμάτων στις εξετάσεις ΝΕΕΤ (σ.μετ.: Πανινδικές εξετάσεις για την εισαγωγή σε σχολές ιατρικών επαγγελμάτων. Στις 11/5 ανακαλύφτηκε ότι πριν τις εξετάσεις στις 3/5 είχαν διαρρεύσει οι ερωτήσεις που συγκέντρωναν βαθμολογία 600/720). Πράγματι, οι διαμαρτυρίες προχωρούσαν πέρα από το σκάνδαλο αυτό. Υπάρχουν χιλιάδες ζητήματα και προβλήματα στη σημερινή κατάσταση της χώρας μας. Φοιτητές και νέοι έχουν δεχτεί αρκετά χειρότερους χαρακτηρισμούς από αυτόν της κατσαρίδας από σημαντικότερες πολιτικές προσωπικότητες από όσο ο επικεφαλής του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παρότι το ζήτημα αυτό ήταν κεντρικό, εντούτοις, το πανινδικό φοιτητικό νεολαιίστικο κίνημα ενσάρκωσε το πνεύμα του «αντισυστημικού». Επιπρόσθετα, εξελίχθηκε σε θεμελιωδώς ενάντιο στον ινδουιστικό φασισμό. Έγινε το αντίθετο από όσα πρεσβεύουν οι Μόντι και Σαχ (σ.μετ.: Πρωθυπουργός και Υπουργός Εσωτερικών της κεντρικής κυβέρνησης).

Ενώ διάφοροι πολιτικοί και κοινωνικοί αγωνιστές μνημονεύουν τις διαμαρτυρίες ενάντια στον Εθνικό Κατάλογο Πολιτών (σ.μετ.: Με τον οποίο καθίστανται υπό απέλαση εκατομμύρια άνθρωποι που ουδέποτε παλαιότερα είχαν πρόβλημα) και τους Νόμους για τη Γεωργία, είχε προκύψει μια συλλογική αμνησία για το πώς ήταν τα λαϊκά κινήματα τα τελευταία πέντε χρόνια στη χώρα. Η κατάστασή τους οφείλεται μερικώς στις συνέπειες της πανδημίας του κορονοϊού. Με τους θεσμούς να στρέφουν τους φοιτητές στην τηλε-εκπαίδευση και τη νεολαία στην εργασία από το σπίτι και μέσω μυριάδων άλλων τρόπων, το καθεστώς ενστάλαξε σε αυτή τη γενιά μια βαθιά ριζωμένη αίσθηση απομόνωσης και έλλειψης αίσθησης της κοινότητας. Φυσικά, αυτό έδωσε λαβή σε μια κουλτούρα αποστροφής της πολιτικής σε κάποιο τμήμα των φοιτητών, από τη μια, και σε μια γρήγορη ανάπτυξη των προωθούμενων και οργανωμένων δεξιών φοιτητικών-νεολαιίστικων δυνάμεων, από την άλλη.

Όταν ήμασταν στο σχολείο, μας δίδασκαν για τους πολέμους των Μπόερς στο μάθημα της Ιστορίας. Μαθαίναμε για τους αφρικανούς αντάρτες Μπόερς που έδειξαν στον κόσμο ότι οι Βρετανοί μπορούν όχι μόνο να αντιπαλευτούν, αλλά και να ηττηθούν. Για πρώτη φορά, ο κόσμος είδε ότι η Βρετανική Αυτοκρατορία άρχισε να δύει. Οι αγωνιστές της ελευθερίας της Ινδίας, αργότερα, θα χρησιμοποιούσαν αυτό το παράδειγμα για να εμπνεύσουν τις ινδικές μάζες ώστε να ξεσηκωθούν ενάντια στους βρετανούς αποικιοκράτες. Δεν γνωρίζω αν αυτό έχει ήδη αφαιρεθεί από τη διδακτέα ύλη από την κυβέρνηση BJP. Όμως, στη μετα-covid Ινδία, αυτό το κίνημα ήταν ουσιαστικά το αντίστοιχο του πολέμου των Μπόερς. Έδειξε στη χώρα ότι όχι μόνο μπορούμε να αντισταθούμε στο BJP–RSS (σ.μετ.: Εθνική Οργάνωση Εθελοντών, η μεγαλύτερη φασιστική οργάνωση παγκοσμίως και μητρική του BJP.), αλλά και ότι η αντίσταση δεν είναι μάταιη.

Με την παραίτηση του Νταρμέντρα Πράνταν, αυτό το κίνημα μπορεί να εξαϋλωθεί. Όμως έδειξε στους φοιτητές και τη νεολαία ότι ο δεσποτισμός έχει ημερομηνία λήξης. Καθήκον μας είναι να αξιολογήσουμε αυτό το κίνημα αντικειμενικά και διαλεκτικά, να αντλήσουμε διδάγματα και να ξαναοργανώσουμε τέτοια κινήματα σε ακόμα πιο μεγάλη κλίμακα.

Το κίνημα άρχισε στα ΜΚΔ με τον Άμπτζιτ Ντίπκε και μια μικρή ομάδα που συγκρότησαν εκεί το «Λαϊκό Κόμμα Κατσαρίδων» (σ.μετ.: Cockroach Janata Party–CJP, κατά το BJP.). Στις 20 Ιούνη, άρχισε απεργία στο Τζάνταρ Μάνταρ του Δελχί περιβαλλόμενος από λίγους από τους συντρόφους του και αγωνιστές για τα πολιτικά δικαιώματα και αριστερούς φοιτητές ακτιβιστές. Στις 28 Ιούνη, ο Σόναμ Γουάντσουκ άρχισε κι αυτός απεργία πείνας (σ.μετ.: Βλ. ανακοίνωση του RSF εδώ.). Αυτό έφερε ακόμα πιο μεγάλα πλήθη στο Τζάνταρ Μάνταρ και, έτσι, κατέστη ακόμα πιο δύσκολο για την κυβέρνηση να συνεχίσει να αγνοεί τη διαμαρτυρία. Με τον Γουάντσουκ να οδηγείται διά της βίας σε νοσοκομείο, η νύχτα της 20ής Ιούλη θα κρατά πιθανώς το Μόντι και το Σαχ ξύπνιους για τουλάχιστον λίγους μήνες. Χιλιάδες συνέχισαν να πορεύονται προς το κοινοβούλιο. Η κλασική τακτική της αστυνομίας του Δελχί απέτυχε. Οι γκλοπιές, τα δακρυγόνα, οι ρίψεις νερού – τίποτα δεν φαινόταν να κάμπτει τους διαδηλωτές. Και όχι μόνο στο Δελχί: Πάτνα, Μπάνγκαλορ, Καλκούτα, μέσα σε λίγες μέρες, πολύ γρήγορα, οι πόλεις έγιναν εστίες έντονων κινητοποιήσεων.

Στην Καλκούτα, η πορεία στην οποία είχαν καλέσει για τις 24 Ιούλη 8 φοιτητικές οργανώσεις αυθόρμητα έγινε μια συγκέντρωση με πάνω από 25.000 διαδηλωτές. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη διαδήλωση στην Καλκούτα εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Ίσως μόλις το 10% αυτών των διαδηλωτών να ανήκε σε αυτές τις 8 και άλλες αριστερές οργανώσεις. Όσοι συμμετείχαν στη συγκέντρωση αυθόρμητα ήταν η πλειοψηφία. Σημαντικό τμήμα αυτών ήταν από τη μουσουλμανική κοινότητα της Βεγγάλης, που συμμετείχαν απλώς για να δείξουν την αμφισβήτησή τους έναντι του μόλις 3 μηνών αλλά ήδη τρομακτικά δεσποτικού πολιτειακού καθεστώτος (σ.μετ.: Μετά την εκλογική νίκη του BJP στις πολιτειακές εκλογές για πρώτη φορά.).

Ο τόνος σε αυτή τη συγκέντρωση ήταν εντελώς διαφορετικός από τις καθώς πρέπει διαδηλώσεις των οργανωμένων προοδευτικών δημοκρατικών και επαναστατικών φοιτητικών οργανώσεων του παρελθόντος. Τα εκλεπτυσμένα συνθήματα της «Αριστεράς» δεν είχαν την ίδια απήχηση όσο τα πολιτικά μη ορθά και αφιλτράριστα συνθήματα των φοιτητών και των νέων, οι οποίοι είχαν μάθει την πολιτική δεξιοτεχνία από τα ΜΚΔ. Τα συνθήματα «Νιμ κα πάτα κάντουα χάι, Μόντι Σαχ μπαντούα χάι» («Τα φύλλα νιμ – σ. μετ.: Χρησιμοποιείται για παραδοσιακή ιατρική για δερματικές παθήσεις – είναι πικρά, ο Μόντι και ο Σαχ είναι νταβατζήδες»), «Χίτλερ κε πίλο κο, γκόλι μάαρο σαλόν κο» («Σφαίρες στα χιτλερικά καθάρματα») αντηχούσαν στον αέρα. Τα συνθήματα «Ινκιλάμπ Ζινταμπάντ» («Ζήτω η επανάσταση»), «Αζάντι» («Ελευθερία») και «Μόντι Χατάο, Ντες Μπατσάο» («Διώξτε το Μόντι, σώστε τη χώρα») έγιναν πιο επίκαιρα από ποτέ. Γελοιογραφίες και άλλα σκίτσα εμφανίστηκαν σε αφίσες και πλακάτ αντί για τα γενικώς «αποστειρωμένα» τσιτάτα. Ακόμα και στις συγκρούσεις με την αστυνομία, οι διαδηλωτές έφευγαν όταν άρχιζαν οι γκλοπιές και επέστρεφαν τρέχοντας ενάντια στους αστυνομικούς που λαχάνιαζαν για να πάρουν ανάσα. Παπούτσια, μπουκάλια, ξύλα εκσφενδονίζονταν ενάντια στην αστυνομία. Όπως ο σ. Λένιν είχε κάποτε πει: «Οι επαναστάσεις είναι μέρες γιορτής για τους καταπιεσμένους και τους εκμεταλλευόμενους».

Ίσως το μεγαλύτερο δίδαγμα από το κίνημα δεν ήταν για το BJP, αλλά για το ίδιο το οργανωμένο αριστερό φοιτητικό κίνημα. Επί χρόνια, μεγάλο τμήμα της «Αριστεράς» είχε παγιδευτεί σε μια συνταγή αποστειρωμένης αντίστασης. Η διαμαρτυρία είχε γίνει μια τελετουργία με επιστολές αδειοδότησης και αντιπροσωπείες, προβαρισμένες ομιλίες, καθαρά τυπωμένα πλακάτ και συνθήματα τόσο λιμαρισμένα ώστε να μην προσβληθεί κανείς – εκτός από το κράτος. Κάθε πορεία έμοιαζε με την προηγούμενη, κάθε υπόμνημα ακουγόταν όπως το προηγούμενο. Αυτό δεν ήταν απλώς ζήτημα οργανωτικού συντηρητισμού. Ήταν η συσσωρευμένη συνέπεια χρόνων καταπίεσης, νομικών περιορισμών και αμυντικής πολιτικής κουλτούρας που βαθμιαία είχε περιορίσει τον αγώνα σε περφόρμανς. Οι οργανώσεις είχαν μάθει να επιζούν υπό ένα αυταρχικό καθεστώς. Κάπου στην πορεία, είχαν ξεχάσει πώς να το εκπλήσσουν.

Η πορεία στην Καλκούτα ξέσκισε αυτή τη συνταγή. Η μαχητικότητα στους δρόμους ξεπέρασε την προσεκτική γραμματική στην οποία η οργανωμένη Αριστερά ήταν συνηθισμένη. Δεκάδες χιλιάδες, οι οποίοι ποτέ άλλοτε δεν είχαν συμμετάσχει σε καμία συγκέντρωση καμιάς φοιτητικής οργάνωσης, ενστικτωδώς αντιλήφθηκαν αυτό που χρόνια πολιτικής μαθητείας είχαν αποτύχει να παράγουν: ότι τα κινήματα αντλούν την ισχύ τους όχι από την τέλεια χορογραφία, αλλά από την εμπιστοσύνη των μαζών που δρουν συλλογικά. Οι οργανωτές μπορούσαν να παρέχουν ένα κάλεσμα, μια διαδρομή και ένα μικρόφωνο: δεν μπορούσαν να υπαγορεύσουν το συναισθηματικά φορτισμένο λεξιλόγιο μιας γενιάς που είχε έρθει κουβαλώντας χρόνια μιας συσσωρευμένης απογοήτευσης. Το κίνημα ξέφυγε από τη βολική και προβλέψιμη διαμαρτυρία και απέκτησε μια αυτοτελή υπόσταση.

Το ότι κάποιοι διαδηλωτές επιτέθηκαν σε δημοσιογράφους συστημικών ΜΜΕ και τα όσα ακολούθησαν επίσης χρειάζεται ψύχραιμη αξιολόγηση. Το BJP–RSS έσπευσε να παρουσιάσει αυτό το γεγονός ως φυσικό αποτέλεσμα μιας συγκέντρωσης χούλιγκαν και τρομοκρατών. Ήδη έχουν επικαλεστεί το Γκούντα Ντάμαν Αΐν (σ.μετ.: Νόμος της πολιτείας της Δ. Βεγγάλης περί «Δημοσίας Ασφαλείας και Ελέγχου Αντικοινωνικών Δραστηριοτήτων» που δίνει στην αστυνομία εκτεταμένες εξουσίας και ψηφίστηκε στις 13 Ιούλη από τη νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του BJP) και συνέλαβε μια δεκάδα διαδηλωτές. Οι οργανώσεις που είχαν καλέσει στη συγκέντρωση επίσης έσπευσαν να καταδικάσουν το γεγονός και είπαν ότι αυτοί που τους ξυλοκόπησαν ήταν άτομα φυτευτά από το BJP ώστε να προκαλέσουν ταραχές.

Οι φασίστες κάνουν τα αναμενόμενα, όμως η έκφραση ανησυχίας και η καταδίκη από φιλελεύθερους και δημοκράτες δεν χρειάζονταν. Σε περιόδους επαναστατικών αναταραχών αναπόφευκτα υπάρχουν ενέργειες που φαίνονται υπερβολικές ή ότι διαταράσσουν την τάξη γιατί εκπροσωπούν το ξαφνικό ξέσπασμα μακροχρόνια καταπιεζόμενων κοινωνικών εντάσεων. Αυτοί οι δημοσιογράφοι όχι μόνο έχουν υπηρετήσει σαν πιστά σκυλιά τους ινδουιστές φασίστες, αλλά δαιμονοποίησαν τους ίδιους τους διαδηλωτές από την πρώτη κιόλας μέρα. Έχουν υπηρετήσει τη διαιώνιση αυτού του βασιλείου τρόμου και για πρώτη φορά η νεολαία βρήκε τρόπο να πάρει την εκδίκησή της.

Ο σ. Μάο είχε γράψει στην Έκθεση για την έρευνα που έγινε στο Χουνάν σχετικά με το αγροτικό κίνημα: «Αυτό είναι εκείνο που μερικοί ονομάζουν “ακρότητες”, “υπερβασίες”, “ασχήμιες”. Εκ πρώτης όψεως, οι κρίσεις τους φαίνονται σωστές, στην πραγματικότητα, όμως, είναι κι αυτές λανθασμένες. (…) Το μάτι του αγρότη δεν λαθεύει. Οι αγρότες καταλαβαίνουν πολύ καλά ποιος είναι επικίνδυνος και ποιος δεν είναι, ποιος ήταν πάρα πολύ σκληρός και ποιος λίγο μαλακότερος, ποιον πρέπει να τιμωρήσουν αυστηρά και ποιον ελαφρότερα. Σπάνια συμβαίνει η τιμωρία να μην ανταποκρίνεται στην ενοχή. Δεύτερον, η επανάσταση δεν είναι συμπόσιο, δεν είναι λογοτεχνική δημιουργία, δεν είναι ζωγραφική ή κέντημα: δεν μπορεί να γίνει έτσι όμορφα, με τόση ηρεμία και λεπτότητα, με τόση τάξη και ευγένεια. Η επανάσταση είναι πράξη βίας, είναι ανελέητες ενέργειες μιας τάξης που ανατρέπει την εξουσία μιας άλλης τάξης».

Το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσαμε τώρα να κάνουμε είναι να νομίσουμε ότι μία στιγμή είναι ένα κίνημα. Κάθε ξεσηκωμός φέρει μέσα του τον κίνδυνο της εξάντλησης. Η παραίτηση ενός υπουργού, όσο σημαντική κι αν είναι σήμερα, μπορεί εύκολα να γίνει το αναλγητικό του αύριο. Το καθεστώς το καταλαβαίνει αυτό αρκετά καλύτερα από όσο εμείς. Γνωρίζει ότι μόνη της η καταστολή δεν μπορεί να νικήσει έναν μαζικό ξεσηκωμό: πρέπει επίσης να τον αφήσει πίσω. Οι παραχωρήσεις γίνονται όχι απλώς για την επίλυση των κρίσεων, αλλά και για να μην υπάρχουν στη μνήμη μας καθόλου. Το θέαμα τελειώνει, τα πρωτοσέλιδα αλλάζουν, οι εξετάσεις ξαναρχίζουν, τα γραφεία ξανανοίγουν και η ζωή σιγά-σιγά επιστρέφει στους γνώριμους ρυθμούς. Είναι ακριβώς σε αυτή την επιστροφή στην ομαλότητα που ο φασισμός ορθοποδεί ξανά. Αν η τελευταία δεκαετία μάς δίδαξε κάτι, είναι ότι η αδιαφορία, η αποστασιοποίηση δεν είναι «απολίτικη»: είναι η μεγαλύτερη πολιτική νίκη που οι άρχουσες τάξεις μπορούν να πετύχουν.

Να γιατί κάθε δημοκρατική, προοδευτική και ενάντια στο BJP οργάνωση έχει ευθύνη που υπερβαίνει κατά πολύ τον πανηγυρισμό για μια επιτυχία σε μια κινητοποίηση. Η οργή που ξέσπασε στους δρόμους δεν επιτρέπεται να εξατμιστεί με τη διάλυση του πλήθους. Πρέπει υπομονετικά να μετασχηματιστεί σε διαρκή πολιτική δουλειά – μέσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, τις γειτονιές, τους χώρους εργασίες και κάθε άλλο πεδίο όπου οι άνθρωποι βιώνουν τις συνέπειες της κρατικής πολιτικής. Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό δεν μπορεί να εξαρτάται από αυθόρμητα ξεσπάσματα κάθε λίγα χρόνια: απαιτεί θεσμούς, πολιτική εκπαίδευση, συλλογική πειθαρχία και συνέχεια. Όσοι βγήκαν στους δρόμους για πρώτη φορά πρέπει όχι απλά να γίνουν θεατές, μόλις τα οδοφράγματα εξαφανιστούν. Πρέπει να γίνουν συμμετέχοντες στις οργανώσεις που είναι ικανές να προωθήσουν τα αιτήματα που αρχικά τους έφεραν στον αγώνα.

Ο Κουάμε Τουρέ, ο ηγέτης του κόμματος των Μαύρων Πανθήρων της Αμερικής προέβαινε σε ξεκάθαρη διάκριση ανάμεσα στην κινητοποίηση και την οργάνωση. Έλεγε ότι η κινητοποίηση συσπειρώνει ανθρώπους γύρω από ένα άμεσο αίτημα ή γεγονός, ενώ μια οργάνωση αναπτύσσει τις δομές, την ηγεσία και την πολιτική συνείδηση που είναι απαραίτητες ώστε ο αγώνας να διατηρηθεί αρκετά μετά από τότε που τα πλήθη θα πάνε σπίτι. Έλεγε: «Και αυτό είναι που η κινητοποίηση κάνει: κινητοποιεί ανθρώπους γύρω από ζητήματα. Όσοι από μας είμαστε επαναστάτες δεν ασχολούμαστε απλώς με ζητήματα, ασχολούμαστε με το σύστημα. Η διαφορά αυτή πρέπει να γίνει κατανοητή. Η κινητοποίηση συχνά οδηγεί σε μια μεταρρυθμιστική πράξη, όχι σε επαναστατική πράξη… Αν δεν προσέξουμε, θα επιτρέψουμε στην κινητοποίηση να γίνει ένα γεγονός. Ο αγώνας δεν είναι ποτέ ένα μεμονωμένο γεγονός, είναι μια διαδικασία, μια συνεχής αέναη διαδικασία».

Αυτό το κίνημα ήταν μια μεγαλειώδης κινητοποίηση. Αξιοποίησε την τεράστια εφεδρεία λαϊκής οργής που υπέβοσκε. Όμως οι κινητοποιήσεις από μόνες τους δεν μετασχηματίζουν τις πολιτικές δομές. Κερδίζουν στιγμές: Οι οργανώσεις διεξάγουν τον μακρύτερο αγώνα για θεσμούς, πολιτική εξουσία και καθοδήγηση της κοινωνίας. Αν αυτή η εξέγερση πρόκειται να σημαίνει κάτι παραπάνω από την παραίτηση ενός υπουργού, θα πρέπει να γίνει το σημείο από όπου θα προκύψουν ισχυρότερες, πλατύτερες και βαθύτερα ριζωμένες οργανώσεις. Διαφορετικά, η σημερινή νίκη θα παραμείνει μόνο ένα επεισόδιο. Η ιστορία απαιτεί να αποτελέσει την αρχή του τέλους του ινδουιστικού φασισμού.

Άκμπαρ

Πηγή-Μετάφραση: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Ινδικό Λαό. Για επικοινωνία-συμμετοχή: alliindia@proton.me.