Γιώργος X. Παπασωτηρίου - artinews.gr

Τον Απρίλιο του 2026 ο Νετανιάχου έλεγε: «Το Ισραήλ δεν θα παραμείνει σιωπηλό απέναντι σε όσους μας επιτίθενται (επιτιθέμενους θεωρεί όσους καταδικάζουν το Ισραήλ για την γενοκτονία στην Παλαιστίνη). Η Ισπανία δυσφήμησε τους ήρωές μας, τους στρατιώτες των IDF, του πιο ηθικού στρατού στον κόσμο... Δεν σκοπεύω να επιτρέψω σε καμία χώρα να διεξάγει διπλωματικό πόλεμο εναντίον μας χωρίς να πληρώσει άμεσο τίμημα».

Μετά από τρεις μήνες η απειλή του Νετανιάχου υλοποιείται με τη σύμπραξη του αντρείκελου βασιλιά του Μαρόκου. Όπλο τους οι απελπισμένοι που οι ίδιοι δημιούργησαν. Οι μετανάστες.....

Ο Τραμπ, ο Νετανιάχου, η Μελόνι, η ισπανική και η παγκόσμια ακροδεξιά (μεταξύ αυτών και η “μητσοτακική”) βρήκαν την ευκαιρία που οι ίδιοι δημιούργησαν για να κινδυνολογήσουν και πάλι με την θεωρία της “μεγάλης αντικατάστασης”. Για μια ακόμα φορά η μετα-πολιτική της ξενοφοβίας και του μίσους αντιπαρατέθηκε στην ουμανιστική πολιτική της αριστεράς.

Στρέφονται ενάντια στην μεταναστευτική πολιτική του Σάντσεθ, προβάλλοντας την δική τους απάνθρωπη πολιτική των απελάσεων με την δημιουργία ομάδων κυνηγών κεφαλών-μεταναστών, όπως η γκεστάπο ICE του Τραμπ. Προτείνουν τον εκφοβισμό και τις παράνομες απωθήσεις που καταλήγουν συχνά σε θανάτους, ως την μόνη αποτρεπτική πολιτική. Κλείνουν ακόμα και νήπια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανιστηρίων.

Κυρίως, εκφοβίζουν τον ντόπιο πληθυσμό με την επίκληση της θεωρίας της “μεγάλης αντικατάστασης”. Που δεν είναι παρά ένα προπέτασμα για τις πραγματικές αιτίες της φτώχειας και της εξαθλίωσης, καθώς και των τεράστιων ανισοτήτων που δημιουργούν οι ίδιοι.

Διαδίδουν ότι για όλα τα δεινά των “από κάτω” φταίνε οι ξένοι, οι μετανάστες, οι αλλόθρησκοι, οι αλλόφυλλοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι διαφορετικοί, οι Άλλοι.

Ο ΦΟΒΟΣ είναι η βάση της μετα-πολιτικής τους, που αποσκοπεί στη σύμπραξη όχι κριτικά σκεπτόμενων πολιτών αλλά φοβισμένων ψηφοφόρων που χειραγωγούνται μέσω του φοβερού μηχανισμού των "πετσωμένων" μέσων μαζικής προπαγάνδας που μιλούν από το πρωί ως το βράδυ για "εισβολείς", για "μάχιμους άνδρες νεαρής ηλικίας", για "τοπικές κοινωνίες που δεν αντέχουν".

Το ΜΙΣΟΣ και ο λυσσασμένος Ρατσισμός είναι ό,τι δημιουργεί ο φόβος στο σκιαγμένο ζώο...

Τελικά, ο ΦΟΒΟΣ και το ΜΙΣΟΣ διαμορφώνουν μια κοινωνία που τρομοκρατεί και τρομοκρατείται, μια κοινωνία «νοικοκυραίων κυρ-Παντελήδων» όπου κυριαρχεί η "αποσυναίσθηση" και η αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού, μια κοινωνία όπου το μίσος δημιουργεί χαρακτήρα και ταυτότητα. 

Ο μετανάστης παρουσιάζεται ως βασική αιτία των αδικιών και των ανισοτήτων του συστήματος, ενώ αποκρύπτεται ότι το κέρδος είναι η αιτία, ότι η πλούσια σε ορυκτό πλούτο Αφρική είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους νεοαποικιοκράτες λευκούς δισεκατομμυριούχους ολιγάρχες, ότι οι Αφρικανοί βρίσκονται στο έλεος συμμοριών που χρηματοδοτούνται και εξοπλίζονται από αυτούς, κι ότι δουλεύουν σαν σκλάβοι στα ορυχεία κολτανίου και χρυσού για λίγες πεντάρες.

Η (ακρο)δεξιά προπαγανδιστική μηχανή αντικατέστησε την πραγματική θυματοποίηση των μεταναστών και των έγχρωμων με μια σφυρηλατημένη αφήγηση περί της λευκής θυματοποίησης. Τα θύματα παρουσιάζονται ως θύτες και οι πραγματικοί θύτες ως θύματα.

Στο τελευταίο του βιβλίο, Chain of Ideas, ο I. X. Κέντι γράφει: «Υπάρχει σχεδόν βέβαιη πιθανότητα σε 20 χρόνια, το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, και ο κόσμος, να καθοδηγείται από ρατσιστικές δικτατορίες» «Έχουμε περάσει από τη μοναρχία στη δημοκρατία και στη συνέχεια στη δικτατορία. Κυριολεκτικά πηγαίνουμε προς τα πίσω. Γιατί; Επειδή φοβόμαστε ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε (σ.σ. τους μετανάστες)».

Γι’ αυτό “Μη φοβάσαι, Μη φοβάσαι, Μη φοβάσαι” όπως λέει το αντιφασιστικό τραγούδι που απαγόρευσε η γερμανική δημόσια τηλεόραση.

Μη φοβάσαι τον μετανάστη, θύμα είναι όπως κι εσύ.

Ούτε να φοβάσαι τις φασιστικές ομάδες εφόδου των ολιγαρχών. Θρασύδειλοι είναι.

“...Μην φοβάστε, πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας.

Φαίνονται επικίνδυνοι, αλλά θα τους κατατροπώσουμε.

Συντονιστείτε, ξεκινήστε την εκπαίδευση.

Αν πολεμήσετε μαζί, μπορεί να λειτουργήσει…” (ακούστε το τραγούδι)

Όταν είμαστε μαζί, δεν φοβόμαστε τίποτα…

(φωτογραφία: εκατοντάδες εργάτες έχασαν τη ζωή τους σε ορυχείο κοβαλτίου στο Κονγκό καθώς δεν λαμβάνονται μέτρα ασφαλείας)