Θέμης Τζήμας - kosmodromio.gr

Έχουμε ένα κοινό «κόμμα πολέμου» στη «Δύση», το οποίο διχάζεται ως προς τον κατεξοχήν εχθρό: Ρωσία ή Ιράν ενώ σύντομα θα συμπεριλάβει και άλλους.

Μας είναι αρκετά αρεστό να μιλούμε για τον πρόεδρο Τραμπ σαν να πρόκειται για κάποιο εξωτικό φρούτο που εμφανίστηκε κάπως, στο πολιτικό προσκήνιο των ΗΠΑ και του κόσμου. Φυσικά όμως, η αλήθεια πολύ απέχει από αυτήν την απλοϊκή και βολική εξήγηση. Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ αποτελεί το «ώριμο τέκνο» του εκφασισμού των καπιταλιστικών μητροπόλεων, ο οποίος με τη σειρά του αποτελεί την αναμενόμενη απάντηση στην ανάγκη πειθάρχησης και παραπλάνησης των λαών εν μέσω της εντεινόμενης, μακρόχρονης κρίσης μοντέλου αλλά και των διευρυνομένων κοινωνικών ανισοτήτων.

Την ώρα κατά την οποία ο πόλεμος στο Ιράν εξελίσσεται σε ήττα των ΗΠΑ και του Ισραήλ με όλες τις γνωστές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, το άγχος της ηγεσίας της Ε.Ε., συνίσταται στο πώς θα πολεμήσουν (οι λαοί) εναντίον της Ρωσίας. Οι δηλώσεις περί επερχομένου πολέμου με τη Ρωσία δίνουν και παίρνουν με τελευταίο τον Βέλγο αρχηγό του γενικού επιτελείου της χώρας του, ο οποίος υποστήριξε ότι οι Ουκρανοί αγοράζουν χρόνο υπέρ της Ε.Ε., πολεμώντας εκείνοι εναντίον της Ρωσίας, ούτως ώστε η πρώτη να διαθέτει επαρκή χρόνο προετοιμασίας για τον επερχόμενο πόλεμό της εναντίον της Ρωσίας μέχρι τη χρονιά εκείνη.

Η υποχωρούσα γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία στρέφεται στην παραγωγή όπλων ούτως ώστε να ξαναβάλει μπροστά τις μηχανές της και όπως είναι κατανοητό αυτά τα όπλα πρέπει να ξοδευτούν. Το μεγάλο μέρος της ηγεσίας της Ε.Ε., διαπραγματεύεται με τον Τραμπ, τη στήριξη του τελευταίου στο πλαίσιο του πολέμου της Ουκρανίας εναντίον της Ρωσίας και παραπονούνται γιατί ακριβώς δε συμβάλλει σε αυτόν, αντί να απαιτούν και να προωθούν μια γενικευμένη πολιτική ειρήνης.

Ταυτοχρόνως, η Ρωσία έχει ανακοινώσει ότι θεωρεί νόμιμους στόχους της, τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες κατασκευής drones ή εξαρτημάτων drones, τα οποία κατόπιν χρησιμοποιούνται από την Ουκρανία. Άλλωστε, η τελευταία έχει καταφέρει ορισμένα σημαντικά πλήγματα εναντίον της Ρωσίας και ειδικότερα των πετρελαϊκών εγκαταστάσεών της, ενώ η Ρωσία φαίνεται να μην είναι σαφές αν πιστεύει ή όχι τις δηλώσεις Τραμπ κατά του συγκεκριμένου πολέμου και αν τις πιστεύει γιατί το κάνει. Επιπλέον, η τελευταία συνηθίζει να εξαγγέλλει κόκκινες γραμμές και κατόπιν να τις εγκαταλείπει αλλά έστω κι έτσι, η απειλή πληγμάτων εναντίον βιομηχανικών εγκαταστάσεων κρατών του ΝΑΤΟ, από τη Ρωσία, θα έπρεπε να έχει σημάνει συναγερμό ως προς την πιθανότητα κλιμάκωσης του πολέμου. Αντιθέτως, οι ηγεσίες μιας σειράς κρατών-μελών της Ε.Ε. και της ίδιας της Ε.Ε., δείχνουν να θέλουν πάση θυσία να «τεντώσουν» όσο γίνεται ή και να «σπάσουν» το σκοινί της σύγκρουσης με τη Ρωσία.

Έχουμε λοιπόν ένα κοινό «κόμμα πολέμου» στη «Δύση», το οποίο διχάζεται ως προς τον κατεξοχήν και πρωταρχικό εχθρό: Ρωσία ή Ιράν ενώ σύντομα θα συμπεριλάβει και άλλους στους ατέλειωτους πολέμους του. Δεν είναι τυχαία, η «μοναξιά» του Ισπανού πρωθυπουργού, ο οποίος χωρίς να είναι κανένα πρότυπο αντί-ιμπεριαλισμού και αριστεράς, είπε τα αυτονόητα για έναν Σοσιαλδημοκράτη ως προς το κράτος του Ισραήλ και τον σιωνισμό (αυτά που δεν λέει η πλειοψηφία των εν Ελλάδι «Σοσιαλδημοκρατών»).

Είναι φαινομενικώς παρανοϊκό αλλά για τις ελίτ των «δυτικών» κρατών, ο πόλεμος αποτελεί τη μόνη λύση που μπορούν να φανταστούν σε ό,τι αφορά την οικονομική τους επιβίωση εξ ου και προσφεύγουν είτε στον πιο ανοιχτό εκφασισμό (βλ. περίπτωση Τραμπ), είτε στον πιο τυπικό και «καθωσπρέπει» αστικό αυταρχισμό, με πρώτο τον λόγο της δικαστικής λειτουργίας σε συνδυασμό με τμήματα της εκτελεστικής. Ταυτοχρόνως, οι οικονομίες καθίστανται ολοένα πιο ολιγοπωλιακές και άνισες εσωτερικώς.

Το ζήτημα της απειλής της καταστροφής του πλανήτη από έναν κατακλυσμιαίο πόλεμο είναι ζήτημα δημοκρατίας μέσα στην ίδια τη «Δύση» και επομένως μη-αναζήτησης της αλήθειας. Εξ ου και το ερώτημα για το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της «Δύσης» δεν είναι πόλεμος ή ειρήνη, αλλά ποιος πόλεμος πότε.