Του Παντελή Βλάχα, Από selidodeiktis

Το πρώτο που μαθαίνεις σε ένα ισραηλινό πλοίο cargo που έχει μετατραπεί σε πλωτή φυλακή, είναι να μην κοιτάς ψηλά.

Σε σέρνουν με το κεφάλι σκυμμένο.

Σε βασανίζουν με το κεφάλι σκυμμένο.

Σε χτυπούν με το κεφάλι σκυμμένο.

Όταν προσπαθείς να το σηκώσεις, χτυπιέσαι ξανά.

Από πάνω σου, σε όλη τη διάρκεια, έχεις ένα όπλο.

Για ώρες σε στάση γονυκλισίας ή σκυφτής κάμψης.

Με το βλέμμα κολλημένο στο πάτωμα, στις λαμαρίνες, στα παπούτσια τους,

κλεφτές ματιές τριγύρω στους συντρόφους ότι προλάβεις.

Σαν μια οργανωμένη διαχείριση του βλέμματος.

Στα αρχαία ελληνικά, η λέξη άνθρωπος ετυμολογείται κατά μία παράδοση από το άνω θρώσκω, «κοιτάζω προς τα πάνω».

Κουβαλάει όμως μια αλήθεια που τη μάθαμε.

Η όρθια στάση και το ανυψωμένο βλέμμα είναι συστατικά της ανθρώπινης συνθήκης.

Όταν σου τα αφαιρούν με μέθοδο, σε αποανθρωποποιούν στο πιο θεμελιώδες επίπεδο.

Το πλοίο όπου μας κράτησαν έμοιαζε με cargo πλοίο ειδικά σχεδιασμένο και διαμορφωμένο εσκεμμένα σε πλωτή φυλακή με κοντέινερ κράτησης και βασανιστηρίων, συρματοπλέγματα, ενδιάμεσους σταθμούς.

Οι διαδικασίες ήταν τυπικές, με βήματα, με σειρά, με ανθρώπους συγκεκριμένους σε κάθε στάδιο.

Μιλάμε για ένα φορντικό εργοστάσιο βασανισμού: γραμμή παραγωγής, διαβίβαση από στάδιο σε στάδιο, καταμερισμό εργασίας, παραγωγή ταυτοτήτων υποταγμένου σώματος.

Όσα ζήσαμε όμως εμείς, μερικές εκατοντάδες ξένοι ακτιβιστές σε διάστημα ημερών, είναι κλάσμα από όσα ζουν οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι.

Στο Sde Teiman, στο Ofer, στο Megiddo, στο Ketziot όπου περάσαμε κι εμείς, χιλιάδες παλαιστινιακά σώματα κρατούνται για χρόνια.

Με τα ίδια και πολύ χειρότερα βασανιστήρια, τις ίδιες στάσεις, και πολύ περισσότερα: σεξουαλική βία, ηλεκτροσόκ, ακρωτηριασμοί, θάνατοι.

Από τον Οκτώβρη του 2023, εκατοντάδες Παλαιστίνιοι έχουν πεθάνει σε ισραηλινές φυλακές.

Πολλοί χωρίς να έχουν ποτέ δικαστεί.

Η Adalah, η B’Tselem, ο ΟΗΕ, το έχουν τεκμηριώσει επανειλημμένα, αλλά κανείς δεν συγκινείται.

Όταν τα ίδια βασανιστήρια έφτασαν σε ευρωπαϊκά, αμερικανικά, λατινοαμερικάνικα σώματα, ο δυτικός κόσμος συγκινείται ένα τσακ πιο πολύ.

Είμαστε «αναγνώσιμοι» στο δυτικό βλέμμα: έχουμε ονόματα, εθνικότητες, οικογένειες. 

Ο Παλαιστίνιος είναι στο δυτικό μάτι στατιστική, ένας αριθμός στις αναλύσεις τεκμηρίωσης για τη γενοκτονία.

Αυτό από μόνο του αναδεικνύει την ρατσιστική αρχιτεκτονική του διεθνούς δικαίου, των ΜΜΕ και της δυτικής πολιτικής σκηνής.

Γι’ αυτό οι Παλαιστίνιοι πετάνε χαρταετούς.

Οι χαρταετοί έχουν γίνει σύμβολο της παλαιστινιακής αντίστασης.

Παιδιά της Γάζας, με σπίτια γκρεμισμένα και οικογένειες μισές, πετάνε αυτοσχέδιους χαρταετούς ακόμη και από χαρτόνια στον αέρα.

Πάνω από τα drones, πάνω από τα F-16, πάνω από τους εποίκους.

Σαν μια ποιητική ανακατάληψη του βλέματος.

Ο χαρταετός είναι η ακριβής αντίστροφη χειρονομία απέναντι στο αποικιοκρατικό, γενοκτονικό κράτος που σου σκύβει το κεφάλι.

Είναι το βλέμμα που ξανακερδίζει την αυτοδιάθεση του.

Είναι το ἄνω θρώσκω σε υλική μορφή.

Είναι η άρνηση να γίνεις ζώο.

Η επιμονή να παραμείνεις άνθρωπος, με όλη τη βαρύτητα που έχει η λέξη.

Εμείς έχουμε το προνόμιο της επιστροφής.

Στη Παλαιστίνη παραμένουν φυλακισμένοι περίπου δέκα χιλιάδες Παλαιστίνιοι κρατούμενοι. 

Όσα μαρτυρήσαμε εμείς για λίγες μέρες, αυτοί τα ζουν για δεκαετίες.

Ο ελληνικός λαός, όπως κάθε λαός που ξέρει τι σημαίνει κατοχή και αντίσταση, έχει ευθύνη.

Η ελληνική κυβέρνηση και ο κρατικός μηχανισμός παραμένει συνένοχος: εξοπλισμοί προς το Ισραήλ, διπλωματική κάλυψη, διελεύσεις, τουρισμός IDF στα νησιά, real estate, λιμάνια που εξυπηρετούν τη γενοκτονία, ερευνητικές συνέργειες και χρηματοδοτήσεις με πανεπιστήμια και εταιρίες του Ισραήλ.

Η ελληνική συνενοχή δεν είναι μεμονωμένη: εντάσσεται στο ευρύτερο ιμπεριαλιστικό πλέγμα ΕΕ-ΝΑΤΟ, που στηρίζει το γενοκτονικό κράτος και ετοιμάζει τους λαούς για τον επόμενο πόλεμο.

Δεν σταματάμε μέχρι να πάψει κάθε μορφή συνενοχής στη γενοκτονία.

Μέχρι τα βλέμματα όλων των Παλαιστινίων να είναι ελεύθερα.

Να κοιτάνε όπου γουστάρουν.

Προχωράμε στα επόμενα κύματα.