Οι Παρεμβάσεις-Κινήσεις-Συσπειρώσεις Π.Ε., με αφορμή τη συνάντηση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΟΕ με την υπουργό Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη, που πραγματοποιήθηκε στις 26 Αυγούστου εξέδωσαν ανακοίνωση ασκώντας οξεία κριτική στην κυβερνητική πολιτική στην εκπαίδευση.

Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκονται οι μισθοί των εκπαιδευτικών, οι μόνιμοι διορισμοί και τα κενά στα σχολεία, οι συγχωνεύσεις τμημάτων, η αξιολόγηση, οι πειθαρχικές διώξεις και τα δικαιώματα των αναπληρωτών.

Οι Παρεμβάσεις αναφέρονται ακόμη στο ζήτημα της στέγασης των εκπαιδευτικών, στις σχολικές υποδομές, στην κατάργηση των σχολικών επιτροπών, στο πολλαπλό βιβλίο, στις άδειες ανατροφής και στη νέα υπουργική απόφαση για τις σχολικές εκδρομές.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται από την παράταξη και στην τοποθέτηση της υπουργού για τους μισθούς. 

ΑΝΑΛΥΤΙΚΆ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

ανεξάρτητες αυτόνομες αγωνιστικές ριζοσπαστικές

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ Π.Ε.

Δήλωση των εκπροσώπων των
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ-ΚΙΝΗΣΕΩΝ  - ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΩΝ

Νίκου Γκλαρνέτατζη & Αΐντα  Γκικουρία 

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΔΣ ΔΟΕ / ΥΠ.  ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΖΑΧΑΡΑΚΗ ΣΤΙΣ 26/8/2026

Όταν ο αυταρχικός κυνισμός σερβίρεται προς τους υποτελείς με την υπεροπτική αβρότητα της εξουσίας

ή όπως λέει ο σοφός λαός: στου κουφού την πόρτα …

Δεν έχει ξανασυμβεί να πραγματοποιείται συνάντηση (μετά από 1,5 χρόνο!) υπουργού με το ΔΣ της ΔΟΕ , να κρατά 3 ώρες, και να σπαταλιούνται όλες σε ανούσια φληναφήματα και τετριμμένα αναμασήματα από μέρους της. Επί της ουσίας η κα Ζαχαράκη έμεινε αμετακίνητη ως προς τις κεντρικές επιλογές της κυβέρνησης ΝΔ και του ΥΠΑΙΘΑ για μισθούς, διορισμούς, συμπτύξεις, δικαιώματα αναπληρωτών/τριών, αξιολόγηση, πειθαρχικά, στη συνάντηση με το ΔΣ της ΔΟΕ.

Συγκεκριμένα:

Σε ό, τι αφορά την αύξηση των εξευτελιστικών μισθών και την επαναφορά 13^ου – 14^ου μισθού, και την αδυναμία οι εκπαιδευτικοί να ζήσουν αξιοπρεπώς από τη δουλειά τους, η υπουργός, αφού πρώτα δήλωσε αναρμοδιότητα για το θέμα, υπονόησε ότι θα ανακοινωθούν κάποια μέτρα ανακούφισης ("οριζόντια, για όλους τους δημόσιους υπαλλήλους") από τον πρωθυπουργό στην ΔΕΘ.  Από το παράδειγμα της επιστροφής ενοικίου, που ανέφερε, γίνεται σαφές ότι (και αν ανακοινωθούν τελικά) αυτά τα μέτρα θα έχουν χαρακτήρα ελεημοσύνης προς ...."αδυνατούντες συνανθρώπους μας" και όχι δικαιότερης κατανομής του κοινωνικού πλούτου υπέρ των εργαζομένων. 

Για τους μηδαμινούς 5.259 διορισμούς μπροστά στα 55.000 κενά, τους 30.000 αναπληρωτές στην α΄ φάση προσλήψεων και του λιγότερους από 7.000 στη β΄ φάση, που προμηνύουν ακάλυπτα κενά, συμπτύξεις τμημάτων, υποχρεωτική ανάθεση υπερωριών, η υπουργός απλά τα θεώρησε κανονικότητα. Δήλωσε μάλιστα με περηφάνια, ότι θα βελτιώσει αυτή την ..."κανονικότητα" ολοκληρώνοντας την β΄ φάση στο τέλος Σεπτεμβρίου. Στην παρατήρηση ότι παγίως τις τελευταίες δεκαετίες οι ανάγκες για αναπληρωτές ξεπερνούν τις 50.000 και γιατί (έστω ένα μέρος από αυτές) δεν καλύπτονται με μόνιμους διορισμούς, η υπουργός απλά σιώπησε. Δήλωσε , όμως, ότι αρνείται να συζητήσει την εξίσωση των δικαιωμάτων των αναπληρωτών με εκείνα των μόνιμων συναδέλφων τους, γιατί "εργάζονται με διαφορετικό θεσμικό πλαίσιο" (!!).

Για τις συγχωνεύσεις η Ζαχαράκη αφού ξεκίνησε με την αυταρχική αναφορά "όλα γίνονται στα πλαίσια του νόμου" κατέληξε στον "παρηγορητικό" λόγο: "πάντως γίνονται ως τελευταία λύση και με ευαισθησία ως προς τις ειδικές ανάγκες κάθε περίπτωσης". Και τη μεν υποκρισία της υπουργικής "ευαισθησίας" την αποκαλύπτει εύκολα η εκπαιδευτική πραγματικότητα. Την κυνικότητα, όμως, της επιβολής των συγχωνεύσεων μόνο ο αγώνας του εκπαιδευτικού κινήματος, σε συνεργασία με τους γονείς μπορεί να την αποτρέψει.

Σχετικά με το κύμα διώξεων, ακόμη και για ψύλλου "πήδημα", παραδέχτηκε ότι γίνονται "πολύ εύκολα" οι ΕΔΕ, αλλά κι αυτή ακόμα την παραδοχή, την κατέθεσε ως ....προσωπική της άποψη(!!).  Αλλά στο ζήτημα της Αξιολόγησης και των διώξεων απέναντι σε όσους/ες  την αντιπαλεύουν με την Απεργία - αποχή από αυτήν, η αρχική "αβρότητα" ("η αξιολόγηση γίνεται για την στήριξη των εκπαιδευτικών - και ιδίως των νεοδιόριστων !!")  μετασχηματίστηκε άρδην σε απροκάλυπτη πυγμή (είναι θέση αρχής για το Υπουργείο, πέρα από κάθε συζήτηση) και σε ωμό αυταρχισμό (τα "πειθαρχικά θα συνεχιστούν" -παρά τις απαλλακτικές αποφάσεις). Επαναλαμβάνοντας, δηλαδή, την ίδια αδιαλλαξία που επέδειξε και στη συνάντηση με την ΟΛΜΕ για την εφαρμογή του νέου Πειθαρχικού Δικαίου: "Δεν αλλάζουμε γραμμή"! παρά την δικαίωση των διωκόμενων νεοδιόριστων σε όλες τις αποφάσεις Πειθαρχικών Συμβουλίων που έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα, και παρά την δικαίωση των καθαιρεμένων προϊσταμένων και διευθυντών για συμμετοχή τους στην ΑΑ κατά της Αξιολόγησης.

Για τα σχολικά κτήρια και τις υποδομές η Υπουργός δήλωσε ότι οι πόροι για τα κτιριακά και για τα επόμενα χρόνια θα καλύπτονται κατά τα 2/3 από τις χορηγίες των τραπεζιτών του προγράμματος «Μαριέττα Γιαννάκου» και ό,τι αυτό προβλέπει και καλύπτει, δηλαδή «μερεμέτια» σε κάποια σχολεία. Θα δοθούν, όμως στα σχολεία 5.000 διαδραστικοί πίνακες και θα συνεχίσουν να δημιουργούνται κηπάρια στις αυλές των σχολείων και να στήνονται ερμάρια στους διαδρόμους τους. Προφανώς για την ανάδειξη της.....κοινωνικής ευαισθησίας των τραπεζιτών και της κερδοφορίας των εργολάβων των ΣΔΙΤ. Τα ταβάνια, όμως θα συνεχίσουν να πέφτουν και  οι εκπαιδευτικοί θα συνεχίσουν να διώκονται ως υπεύθυνοι για την πτώση τους.

Για την κατάργηση των σχολικών επιτροπών, προσέφυγε στον ...Ηρόδοτο: "ό,τι έγινε, έγινε, ο χρόνος δε γυρνά πίσω" (!!)

Για το "πολλαπλό βιβλίο" και τον τρόπο επιλογής τους από τους Συλλόγους Διδασκόντων, καθώς και για την διαφοροποίηση που έκανε προς τους σχολάρχες της ιδιωτικής εκπαίδευσης επί του θέματος, απλά δεν απάντησε.

Ακόμα και σε θέματα όπως αυτό των 4μηνων αδειών ανατροφής (για τις οποίες όλες οι δικαστικές προσφυγές έχουν δικαιωθεί), αλλά  και του "Νομικού Συμπαραστάτη" (που η "συμπαράστασή" του θα καλύπτει τις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης) που αποδέχτηκε, δεν έδωσε κάποιο συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, αλλά.... την έκφραση της επιθυμίας της να ρυθμιστούν, πριν αποχωρήσει από το Υπουργείο(!!). Για το πρόβλημα της διαβίωσης και στέγασης των εκπαιδευτικών (και ιδιαίτερα των νεοδιόριστων) παρέπεμψε στην ....Τοπική αυτοδιοίκηση (και την αξιοποίηση αχρησιμοποίητων δημοτικών χώρων).

Τέλος, για την πρόσφατη ΥΑ για τις εκδρομές -και παρά τον ορυμαγδό αντιδράσεων από το σύνολο του εκπαιδευτικού προσωπικού- αφού πρώτα ισχυρίστηκε ότι έγινε διαβούλευση μεταξύ της ΔΟΕ και του ΓΓ του Υπουργείου (ο οποίος στη σχετική συνάντηση είχε απλά υποσχεθεί - και αυτό ψευδώς- ότι θα στείλει το προσχέδιο στην ΔΟΕ για παρατηρήσεις), εντέλει αρνήθηκε κάθε συζήτηση απόσυρσής του, θεωρώντας ότι "προστατεύει (!!) τους εκπαιδευτικούς και είναι σε σωστή κατεύθυνση".

Ως "κατακλείδα" της συνάντησης ήρθε η παραδοχή της Υπουργού ότι δεν έχει να επιδείξει κανένα μέτρο της κυβέρνησης για την στήριξη των εκπαιδευτικών και του έργου τους την τελευταία 7ετία!!

Συμπερασματικά

Δεν είχαμε καμία αυταπάτη και καμία προσδοκία από αυτή την συνάντηση. (Δεν κρατούσαμε καν "μικρό καλάθι" - άλλωστε και όσοι το έκαναν, το γύρισαν άδειο). Γιατί γνωρίζουμε καλά ότι η εξουσία δεν κάνει κανένα διάλογο - εκτός αν είναι εκ των προτέρων "στημένος", όπως τώρα εν όψει του «εθνικού διαλόγου» όπου συζητάει μόνο με την ΕΕ, τον ΟΟΣΑ και τους μεγάλους επενδυτές (τα μεγάλα funds) για να προωθήσει το αντιδραστικό σχολείο της αγοράς και την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης. Αλλά και το εκπαιδευτικό κίνημα θα δώσει μια πρώτη απάντηση, έξω στο πεζοδρόμιο, στη φιέστα Ζαχαράκη στις 2 Σεπτεμβρίου στις 5 το απόγευμα στο Ωδείο Αθηνών. Γιατί ξέρουμε ότι το μόνο πεδίο διαπραγμάτευσης με την εξουσία είναι το πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού και απαραίτητη προϋπόθεση η δημιουργία ευνοϊκών κινηματικών συσχετισμών. Απέναντι στην αλαζονική αδιαλλαξία και τον κυνικό αυταρχικό της κυβέρνησης η μοναδική απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι ο αποφασιστικός αγώνας, η αλληλεγγύη μεταξύ μας και η μαζική συμμετοχή μας στην λήψη των αποφάσεών και την υλοποίησή τους στο πεδίο της κοινωνικής αντιπαράθεσης και σύγκρουσης. Σε μια τέτοια προοπτική οι Έκτακτες Γενικές Συνελεύσεις έως 25 του Σεπτέμβρη που αποφασίστηκαν στο τελευταίο ΔΣ της ΔΟΕ  πρέπει και μπορούν- να αποτελέσουν αφετηρία για την συνολική ανάταξη του Εκπαιδευτικού Κινήματος. Ως εδώ, πλέον, με την εργασιακή εξουθένωση, την καταρράκωση του κοινωνικού κύρους και την γενικευμένη οικονομική, επαγγελματική και επιστημονική απαξίωση του κόσμου της Εκπαίδευσης. Μια μεγάλη, μαζική και αποφασιστική απεργία 30 του Σεπτέμβρη θα συνιστούσε σίγουρα την καλύτερη "έναρξη" της νέας σχολικής χρονιάς και την καλύτερη απάντηση στην κυβερνητική αδιαλλαξία , αλλά και συνολικά στις πολιτικές της φτώχειας , του πολέμου και του αυταρχισμού, που μας επιβάλλουν οι εθνικοί και υπερεθνικοί κυρίαρχοι.

    Άλλωστε, όπως έδειξαν για μια ακόμη φορά οι απαλλακτικές αποφάσεις των πρώτων Πειθαρχικών Συμβουλίων μαζί με την δικαίωση των καθαιρεμένων διευθυντών/προϊσταμένων και την επιστροφή της Χρύσας Χοτζόγλου στο σχολείο, "ο μόνος χαμένος αγώνας είναι αυτός που δεν δίνεται".