Πανελλήνια Ένωση Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών (ΠΕΣΕΚ)

Στις 18 Σεπτέμβρη 2026 συμπληρώνονται 13 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από το Τάγμα Εφόδου Νίκαιας της Χρυσής Αυγής, με επικεφαλής το Ρουπακιά. Δεν ήταν ένα μεμονωμένο έγκλημα. Είχαν προηγηθεί η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, οι επιθέσεις στους αιγύπτιους αλιεργάτες, οι δολοφονικές επιθέσεις στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και μια σειρά οργανωμένων επιθέσεων της Χρυσής Αυγής, που αποκάλυπταν τον εγκληματικό και ναζιστικό χαρακτήρα της. Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής το 2020 και η οριστοκοποίησή της με την εφετειακή απόφαση το 2025 ως εγκληματικής οργάνωσης αποτέλεσε σημαντική νίκη του αντιφασιστικού κινήματος και των αγώνων που δόθηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Η νίκη αυτή όμως δεν σημαίνει ότι εξαφανίστηκαν οι κοινωνικές συνθήκες που γεννούν και τροφοδοτούν το φασισμό.

Σήμερα, σε μια περίοδο που η αισχροκέρδεια και η ακρίβεια, η φτώχεια, η εργασιακή ανασφάλεια, η υποβάθμιση των δημόσιων κοινωνικών αγαθών, η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων βαραίνουν τη ζωή των συνταξιούχων, των εργαζομένων και της νεολαίας, η ενίσχυση της ακροδεξιάς αποτελεί όχι απλώς ευρωπαϊκό φαινόμενο αλλά μια διεθνή τάση, με τους φασίστες να επιχειρούν να (επαν)εμφανιστούν ως δήθεν δύναμη «αντισυστημικής» διαμαρτυρίας.

Ο Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ, η Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία, η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), που στις πρόσφατες εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ κατέγραψε ιστορικό ποσοστό 43,8%, η Τζόρτζια Μελόνι στην Ιταλία και άλλες ακροδεξιές δυνάμεις στην Ευρώπη (Αυστρία, Ουγγαρία, Πορτογαλία, Βρετανία), όπως και ο Χαβιέρ Μιλέι στην Αργεντινή, ο Ναγίμπ Μπουκέλε στο Ελ Σαλβαδόρ και ο Αμπελάρδο ντε λα Εσπριέγια στην Κολομβία, αποτελούν διαφορετικές εκφράσεις ενός διεθνούς ακροδεξιού-φασιστικού ρεύματος που αξιοποιεί τη φτώχεια, την κοινωνική ανασφάλεια, τους πολέμους και τις προσφυγικές ροές. Με διαφορετικές μορφές και εντάσεις, επιχειρούν να μετατρέψουν την κοινωνική αγανάκτηση σε εθνικισμό, ρατσισμό και διαίρεση των από κάτω, στοχοποιώντας πρόσφυγες και μετανάστες και υπονομεύοντας τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη και τα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες.

Την ίδια στιγμή, οι πόλεμοι που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια γύρω μας και οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί δημιουργούν εκατομμύρια πρόσφυγες και ξεριζωμένους, ενώ οι πρόσφυγες και οι μετανάστες μετατρέπονται από την ακροδεξιά και τους φασίστες σε εύκολο αποδιοπομπαίο τράγο. Η πραγματική κοινωνική αγανάκτηση επιχειρείται να μετατραπεί σε φόβο, ο φόβος σε ρατσισμό και ο ρατσισμός σε πολιτική δύναμη της φασισμού και της ακροδεξιάς. Αντί η οργή να στραφεί απέναντι στις πολιτικές που διευρύνουν τις ανισότητες και υποβαθμίζουν τη ζωή των λαών, στρέφεται απέναντι στον «ξένο», στον πρόσφυγα, στο μετανάστη, στον διαφορετικό.

Για εμάς, τους εκπαιδευτικούς, η αντιφασιστική πάλη έχει ιδιαίτερη σημασία. Το σχολείο είναι χώρος γνώσης, ιστορικής μνήμης και διαμόρφωσης της νέας γενιάς. Δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε το ναζισμό, το φασισμό και το ρατσισμό ως μια ακόμη «άποψη», ούτε να επιτρέπουμε την παραχάραξη της ιστορίας και την εξοικείωση της νεολαίας με τη μισαλλοδοξία. Η υπεράσπιση της δημόσιας παιδείας, των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, της κοινωνικής ασφάλισης και όλων των κοινωνικών αγαθών συνδέεται με την αντιμετώπιση του κοινωνικού εδάφους πάνω στο οποίο επιχειρεί να αναπτυχθούν η ακροδεξιά και ο φασισμός. Η αντιφασιστική πάλη είναι ταυτόχρονα πάλη ενάντια στο ρατσισμό, στην κοινωνική εξαθλίωση, στην εκμετάλλευση και στη λογική της διαίρεσης.

Δεκατρία χρόνια μετά, ο Σεπτέμβρης παραμένει μήνας μνήμης για τον Παύλο Φύσσα και για όλα τα θύματα της φασιστικής και ναζιστικής βίας. Η Πανελλήνια Ένωση Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών τιμά τη μνήμη του και συμμετέχει στις αντιφασιστικές εκδηλώσεις μνήμης, υπερασπιζόμενη την ιστορική αλήθεια, την κοινωνική αλληλεγγύη και τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα. Καλούμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες να δώσουν το «παρών» στη συγκέντρωση την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, στις 5.30μμ., στο μνημείο του Παύλου Φύσσα (Π. Φύσσα 60 & Εμμανουήλ Ξάνθου), στο Κερατσίνι, και στην πορεία προς το Μπλόκο της Κοκκινιάς.

Δεκατρία χρόνια μετά, δεν ξεχνάμε. Ο φασισμός δεν είναι «άποψη». Ο ρατσισμός δεν είναι απάντηση στη φτώχεια. Η μνήμη του Παύλου Φύσσα παραμένει ζωντανή.