γράφει η Νίνα Γεωργιάδου

Το 1971, ενώ ο δικτάτορας Φράνκο λυμαινόταν την Ισπανία, η αμερικανοκίνητη χούντα την Ελλάδα, ο Νίξον οργάνωνε το Watergate και οι φοιτητές, σε όλο τον κόσμο, διαδήλωναν κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, ο Σάχης οργάνωνε «το μεγαλύτερο πάρτυ της Γης».

Είχαν περάσει τρία μόλις χρόνια από την επίσκεψη του στη Γερμανία και τη μεγάλη διαδήλωση των Γερμανών φοιτητών, κατά του εστεμμένου αχυράνθρωπου της Αγγλοαμερικάνικης αποικιοκρατίας στο Ιράν, στην οποία, η αστυνομία δολοφόνησε το φοιτητή, Benno Ohnesorg, που κρατούσε το πανό, «America’s puppet Pahlavi».

Είχαν επίσης περάσει 20 περίπου χρόνια, από τότε που ο Σάχης, ο America’s puppet Pahlavi, είχε καταργήσει την κρατικοποίηση των Ιρανικών πετρελαίων, έχοντας -με πραξικόπημα της CIA, οργανωμένο από τους πράκτορές της, Richard Helm και Frank Gardner Wisner- ανατρέψει τον εκλεγμένο αριστερό πρωθυπουργό, Μοχάμεντ Μοσαντέκ.

Το πρώτο πράγμα που έκανε ο America’s puppet Pahlavi ήταν να μοιράσει τα πετρέλαια της χώρας του. Η British Petroleum πήρε μερίδιο 40%, η Royal Dutch/Shell το 14%· και η Compagnie Française des Pétroles (CFP) το 6%.

Τον Οκτώβρη λοιπόν του 1971 -κι ενώ ο λαός του Ιράν δυστυχούσε- οργάνωσε και υλοποίησε «το μεγαλύτερο πάρτυ της Γης», στην Περσέπολη, κοντά στο τάφο του Κύρου.

Απευθυνόμενος στον πριν 2000 χρόνια αυτοκράτορα της Περσίας, ο Σάχης είπε «Κοιμήσου, Κύρε, διότι εμείς είμαστε αφυπνισμένοι».

Το πάρτυ κόστισε 700 εκατ, δολλάρια, που σε σημερινή αξία ανέρχονται σε 5,6 δισεκατομμύρια δολλάρια.

Ενδεικτικά, την ίδια εποχή, ο μεγαλύτερος πυρηνικός αντιδραστήρας των ΗΠΑ για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, The Climch river breeder reactor, είχε κοστίσει 5,6 εκατ. δολλάρια.

Για το πάρτυ στήθηκε μια πόλη με αντίσκηνα, τα οποία κατασκευάστηκαν από φίνο μετάξι και είχαν τις διαστάσεις και την αρχιτεκτονική ανακτόρων.

Οι ανακτορικές σκηνές περιβλήθηκαν από χιλιάδες μεταφερμένα εξωτικά δέντρα και 50.000 ωδικά πτηνά, όλα νεκρά, μετά τις τρεις μέρες, που κράτησε το μεγάλο φαγοπότι.

Εκεί φιλοξενήθηκαν 600 εστεμμένοι αχυράνθρωποι άλλων χωρών (ανάμεσά τους και ο Γλύξμπουργκ), πρωθυπουργοί, πρέσβεις και λοιπά τρωκτικά, στους οποίους προσφέρθηκαν 25.000 φιάλες από το καλύτερο παλαιωμένο κρασί του κόσμου (40 φιάλες ανά γαλαζοαίματο ) και γεύματα από τον σεφ Μαξ Μπλουέ του Maxim de Paris, που είχε ετοιμάσει

αυγά ορτυκιών γεμισμένα με το χρυσό χαβιάρι της Κασπίας,
αρνίσια νεφραμιά με τρούφα,
ψητά παγόνια γεμιστά με φουαγκρά και σκεπασμένα με το δικό τους λαμπρό φτέρωμα
Μους με ουρά καραβίδας
Παλιό σορμπέ σαμπάνιας
και Τουρμπάνι σύκου.

Στο μεταξύ, ο λαός του Ιράν στέναζε από καταπίεση και φτώχεια αλλά για τα δυτικά τρωκτικά ήταν «μια γιορτή φωτός».

Είχαν περάσει τρία χρόνια από τη «γιορτή της εποχής του φωτός», που οργάνωσε ο δικτάτορας Παπαδόπουλος στο Καλλιμάρμαρο, την ώρα που οι εξόριστοι στέναζαν στα Μακρονήσια και βασανίζονταν στα κρατητήρια.

(Σημείωση για όλα τα ανιστόρητα ούγκανα: το Ιράν ήταν η μόνη χώρα που πρόσφερε στην εδώ αποικία χρέους, πετρέλαιο με πίστωση.

Και για τις μεταφεμινίστριες των οπισθίων: το Ιράν είναι η μόνη χώρα στην οποία το 80% των γυναικών έχει πανεπιστημιακή μόρφωση).

φωτό, ένα από τα μεταξωτά αντίσκηνα του πάρτυ