ΜΝΗΜΗ Ε. ΜΠΙΤΣΑΚΗ

Γράφει ο Γιάννης Μελιόπουλος

Όντας φοιτητής στο ΠΤΔΕ Ιωαννίνων, το μακρινό 1987, επέλεξα το φιλοσοφικό μάθημα της Οντολογίας.

Με πλήρη άγνοια για το αντικείμενο και τον διδάσκοντα καθηγητή, δεν καταφερα- ίσως και δεν επιδίωξα- να παρακολουθήσω ούτε μία παράδοση. Κνίτης γαρ με πολλά τρεξίματα κι απόφαση να αλλάξω τον κόσμο όλο.

Η αγάπη μου βέβαια για τη φιλοσοφία μεγάλη με βοήθησε στο ατομικό διάβσσμα κι η ετοιμασία για την εξέταση- προφορική- ήταν θα έλεγα καλή.

Το απόγευμα της εξέτασης βρέθηκα στον Τομέα της Φιλοσοφίας σε έναν μακρύ διάδρομο από κείνους που θυμίζουν και είναι ...Πανεπιστήμιο. Ακόμη τον βλέπω σα μια μακρινή εικόνα. Σεπτός, γεμάτος γνώση.

Η ανησυχία μου όμως μεγαλη. Βλέπετε σε ολόκληρο εξάμηνο παραδόσεων η αφεντιά μου δεν παρουσιάστηκε ούτε μία φορά- φευ!

Αναζήτησα κάποιον για να με πληροφορήσει για τα εξεταστικά τεκταινόμενα.

Για καλή μου τύχη, όπως αφελώς νόμισα, βρέθηκε μπροστά μου κάποιος άγνωστος κύριος, σχετικά ηλικιωμένος.

Με το θράσος και τη νεανική μου αφέλεια δε δίστασα να τον ρωτήσω που βρίσκεται ο τόπος εξετασης του μαθήματος και αν γνωρίζει ποιος είναι ο ... κύριος Μπιτσάκης!

Με μία απίστευτη ευγενεια και θσ έλεγα γλυκύτητα ο ηλικιωμένος κύριος με κατεύθυνε και χαθηκε στο διάδρομο του Τομέα.

Ανακουφισμένος κι εγώ γιατί βρήκα την πληροφορία που ήθελα στήθηκα να περιμένω έξω από το γραφείο του κ. Μπιτσάκη.

Μαζί μου σε λίγη ωρα βρέθηξαν δυο, τρεις ακόμη φοιτητές άλλων Τμημάτων.

Ξαφνικά, εμφανίζεται από το βάθος του διαδρόμου ο κύριος με τις πληροφορίες.

Η έκπληξη μου τεράστια, όταν μας χαιρέτησε κι άνοιξε την πόρτα του γραφείου του καθηγητή της Φιλοσοφίας, Ε.Μπιτσάκη!!

Παγωσα!

Ντράπηκα!

Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί!

Κάνοντας τον ανήξερο μπήκα με τους υπόλοιπους στο γραφείο και τόπο της προφορικής εξέτασης της Οντολογίας, ελπίζοντας να μη με θυμάται ούτε εμένσ ουτε την αγνοιά μου ουτε το θράσος μου!

Θα' ταν νομίζω σίγουρη η αποτυχία αν απέναντι μου δεν καθόταν ο Δάσκαλος που σήμερα αποχαιρετούμε, αν απέναντι δε βρίσκονταν ο άνθρωπος αυτός που συμμετείχε με κάθε τρόπο στους αγώνες και την ιστορία του λαού και του τόπου, ο αγωνιστής και φιλόσοφος.

Κοιτάξτε να δείτε που ουτε μια φορά δε μου πέταξε κατάμουτρα το θράσος μου να πηγαίνω για να με εξετάσει και να μην τον γνωρίζω καν!! Δε μου πέταξε ακομη ακόμη κατάμουτρα την πλήρη απουσία από τις παραδοσεις, όπως θα ήταν εύλογο κι αναμενόμενο! Αντίθετα η γλυκύτητα εξακολουθούσε και ήταν παρούσα μαζί με ένα χαμόγελο.

Ήταν παρούσα επίσης μια αισθηση ισοτητας που πλανιόταν στον αέρα του γρσφείου σε όλη τη διάρκεια της εξετασης, μιας εξέτασης με χαρακτηρα μαιευτικής των ευρύτερων Οντολογικών και συνολικοτερων γνωσεων μας.

Έτσι κύλησε η εξέταση κι έκλεισε με ενθαρρύνσεις απο τον Δάσκαλο να συνεχίσουμε τον αγώνα για μόρφωση και προκοπή , δικιά μας και όχι μόνο!

Η λύπη σσφαλως μεγάλη που κλώτσησα ο ίδιος τη δυνατότητα να διδαχθώ από αυτόν τον ανθρωπο! Το μάθημα όμως της εξέτασης...μεγάλο και δεν το έχω ξεχάσει ποτέ.

Στα χρονια που ακολουθησαν διαβασα καλά τα βιβλία του, προσπάθησα να αναπληρώσω αυτά που έχασα. Παρακαταθήκη όσα εγραψε, όσα έκανε ακόμη κι αν κάποιος διαφωνεί .

Κι αυτός είναι ο λογος που δε θα ξεχαστεί.