Πέθανε σε ηλικία 81 ετών ο Διονύσης Σαββόπουλος, ένας από τους σημαντικούς καλλιτέχνες και δημιουργούς . Ύστερα από νοσηλεία στο νοσοκομείο “Υγεία”, έφυγε το βράδυ της Τρίτης (21/10) από ανακοπή καρδιάς. Ο μεγάλος δημιουργός νοσηλευόταν από τις 6 Οκτωβρίου, καθώς είχε επιβαρυνθεί η υγεία του και είχε εμφανίσει προβλήματα με την καρδιά του.

Υπήρξε πρωτεργάτης της σχολής των Ελλήνων “τραγουδοποιών”, των καλλιτεχνών εκείνων δηλαδή που γράφουν, συνθέτουν και παράλληλα τραγουδούν τη μουσική τους.

Κι όμως η πρώτη νιότη του έδειχνε πως θα γινόταν άλλος. Γεννήθηκε  το 1944 στη Θεσσαλονίκη και σε ηλικία 19 ετών ήρθε στην Αθήνα, εγκαταλείποντας τη νομική του ΑΠΘ για να αφιερωθεί στη μουσική, κάτι που τον έφερε σε σύγκρουση με τον πατέρα του. Ένα χρόνο μετά ξεκινά τις μουσικές του εμφανίσεις.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος τα χρόνια της «επαναστατικής» του νιότης, όντας μέλος των «Λαμπράκηδων» (της νεολαίας της ΕΔΑ), παρήγαγε έργο μέσα στο οποίο αποτυπώνονται, με έντεχνο τρόπο, οι συνθήκες και οι εικόνες της εποχής. Οι “δεκαπέντε” (Αμνηστία ’64) – Δ Σαββόπουλος 1964. Οι πρώτοι που επιστρέφουν κουβαλώντας μες την ψυχή τους το βάρος για τους συντρόφους τους που δεν τα κατάφεραν και χάθηκαν, υποκύπτοντας στα βάσανα της ταλαιπωρίας, των βασανιστηρίων, τις εκτελέσεις. Επιστρέφουν κουβαλώντας μαζί και το πικρό χαμόγελο εκείνων, σαν ένα νεύμα ελπίδας πως η θυσία τους θα φέρει καρπούς. 

Μια επιστροφή γεμάτη κι αυτή πίκρα για όλη τη ζωή που κύλησε χωρίς τους ίδιους, για τη νιότη που τόσο ακριβά πλήρωσε το τίμημα της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας, για τα «σπίτια» τα άλλοτε γεμάτα, μα τώρα αδειανά, για τους ανθρώπους τους που δεν υπάρχουν πια κι εκείνοι δεν πρόλαβαν να τους πουν αντίο.

Εμπλέκεται στις πολιτικές ζυμώσεις της εποχής, που αφήνουν το αποτύπωμά τους και στον πρώτο του δίσκο «Φορτηγό» (1966, με τίτλο που αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο κατέβηκε στην πρωτεύουσα), όπου δίπλα στα δημοφιλή ως σήμερα ερωτικά τραγούδια «Συννεφούλα» και «Μη μιλάς άλλο γι’αγάπη» βρίσκουμε και το αντιπολεμικό «Βιετνάμ Γιε – γιε». Συμμετέχει στη δεύτερη από τις ιστορικές προδικτατορικές φοιτητικές συναυλίες με τα ακυκλοφόρητα τότε «Νέγρικα» του Μάνου Λοΐζου μαζί με τη Μαρία Φαραντούρη, λίγο πριν τη δικτατορία. Η χούντα τον συλλαμβάνει δυο φορές μέσα στο 1967 και τον φυλακίζει.

Καταφεύγει στο εξωτερικό και το 1969 κυκλοφορεί ο δίσκος «Το περιβόλι του τρελού», που πέρασε με πολλά τεχνάσματα τη χουντική λογοκρισία. Εκτός από το πολύ αγαπημένο «Ντιρλαντά», ο δίσκος ξεχωρίζει κυρίως για την «Ωδή στο Γεώργιο Καραϊσκάκη», που εμπνεύστηκε ο Σαββόπουλος βλέποντας μια αφίσα του Τσε Γκεβάρα στο Παρίσι την περίοδο των οδοφραγμάτων του Μάη του ’68. 

Έμμεσα πολιτικά μηνύματα έχει και ο επόμενος δίσκος του «Μπάλλος», απ’όπου και η γνωστή διασκευή του «All along the watchtower» του Μπομπ Ντίλαν με τίτλο «Ο Παλιάτσος κι ο ληστής», ενώ στον ίδιο δίσκο βρίσκεται και το αυτοσαρκαστικό και σκωπτικό «Σ’ευχαριστώ ω εταιρεία». Την ίδια χρονιά ,το 1971 κυκλοφορεί και το 45άρι με τον πολύ γνωστό «Πολιτευτή».

Ένας από τους πιο αξιόλογους δίσκους του θα κυκλοφορήσει την επόμενη χρονιά με τίτλο «Βρώμικο ψωμί», όπου εκτός από το πραγματικά ποιητικό «Δημοσθένους λέξις», ακούγεται και η πρώτη εκτέλεση του θρυλικού «Ζεϊμπέκικου», απ’ όπου και ο τίτλος του δίσκου, με ερμηνεία του ίδιου του Σαββόπουλου. Το τραγούδι καθιερώθηκε βέβαια με την επανεκτέλεση της Σωτηρίας Μπέλλου στον πρώτο μεταπολιτευτικό του δίσκο «Δέκα χρόνια κομμάτια», ενώ από την ηχογράφηση έχει περάσει στην ιστορία η ατάκα της τραγουδίστριας «μ’ έβαλες και τραγουδάω ποπ». Πολλά από τα τραγούδια του δίσκου, ερωτικά, σατιρικά και πολιτικά αγαπήθηκαν από το κοινό, όπως ο «Καραγκιόζης», «Μια θάλασσα μικρή», «Ολαρία ολαρά» και «Στη συγκέντρωση της ΕΦΕΕ».

Ακολουθούν δίσκοι βασισμένοι στη δουλειά του για το κινηματογράφο και πάνω στον Αριστοφάνη, συγκεκριμένα για το «Happy Day» του Παντελή Βούλγαρη με θέμα τη Μακρόνησο και τους «Αχαρνής». Στη “Ρεζέρβα” του 1979 κυριαρχεί η πολιτική σάτιρα, κυρίως προς την αριστερά της εποχής ( “Για το σοσιαλισμό”, “Για τα παιδιά που ‘ναι στο κόμμα”). Πιο διαχρονικό αναδείχτηκε το “Τι έπαιξα στο Λαύριο”, εμπνευσμένο από τις απεργίες της περιόδου στην περιοχή, ενώ για στον ίδιο δίσκο έγραψε και το “Μακρύ ζεϊμπέκικο για το Νίκο”, αφιερωμένο στο Νίκο Κοεμτζή, τον τότε ισοβίτη που είχε σκοτώσει τρεις ανθρώπους, ανάμεσά τους δυο αστυνομικούς την περίοδο της χούντας με αφορμή μια παραγγελιά σε νυχτερινό κέντρο.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ΄80 ο Σαββόπουλος αρχίζει να αφήνει με ανοιχτό το στόμα τους λάτρεις των τραγουδιών του  με τις επιλογές του.

Μετά από μια δισκογραφική απουσία τεσσάρων ετών, ο Σαββόπουλος επιστρέφει θριαμβευτικά με το δίσκο “Τραπεζάκια έξω”, που έγινε αμέσως σουξέ, ιδίως με το τραγούδι “Ας κρατήσουν οι χοροί”, ένας ύμνος στην τρισχιλιετή συνέχεια της φυλής μας και του Χριστού την πίστη την Αγία, (είτε με τις αρχαιότητες/είτε με ορθοδοξία/των Ελλήνων οι κοινότητες/φτιάχνουν άλλο γαλαξία).

Συνέχισε να κολυμπάει στο βούρκο συμμετέχοντας και στην κιτς τελετή λήξης της Ολυμπιάδας του 2004 και να γράφει τραγούδι για τη Γιάννα Αγγελοπούλου. Λίγους μήνες πριν τους Αγώνες εξάλλου είχε γιορτάσει και τα 40 του χρόνια στο ελληνικό τραγούδι, κοσμώντας το Ηρώδειο με μια τούρτα από την οποία ξεπήδησε η -στα φόρτε της τότε – Καλομοίρα. Τα επόμενα χρόνια κυκλοφορεί μόνο δίσκους από ζωντανές ηχογραφήσεις και παρουσιάζοντας εκπομπές στην ΕΡΤ, όπως το “Ζήτω το ελληνικό τραγούδι” την περίοδο ’86-’87. Εκεί, αλλά και όχι μόνο συνεργάστηκε με σταρ όπως ο Γιάννης Πάριος, ο Τόλης Βοσκόπουλος, αλλά και η Αλίκη Βουγιουκλάκη, προκαλώντας επικρίσεις από παλιούς θαυμαστές του που τον θυμόταν στις εκλεκτικές του περιόδους όταν εμφανιζόταν σε μπουάτ.

Επόμενος δίσκος με νέα τραγούδια ήταν το “Κούρεμα” τη σημαδιακή χρονιά του 1989, όπου ξεκαθαρίζει τους λογαριασμούς του με την “Αποτυχία της Αριστεράς”, βρίζει τους “Κωλοέλληνες” που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, αλλά αφήνει ανοιχτή την πόρτα της λύτρωσης του προαιωνίου σεπτού έθνους από τη “μείζονα έκρηξη” που θα φέρουν οι “Πανέλληνες” (όχι δεν υπήρχαν ακόμα εκπομπές του Λιακόπουλου), και μας υποδεικνύει το ζικ-ζακ δρόμο για “Το Μητσοτάκ” που είναι ικανό να μας απαλλάξει από “το κνώδαλο τον παπατζή”.

Οι πολιτικές του παρεμβάσεις, είναι ανάλογες : “το 1964 είμασταν κατά της Αμερικής, τώρα δικαίως υπέρ της”  αναφωνεί,  για τους μετανάστες αλλά και τους τοξικοεξαρτημένους προτείνει να “φιλοξενηθούν”  σε “αραιοκατοικημένα νησιά”, ενώ είναι υπέρμαχος του “Ναι” στο δημοψήφισμα