"Η ημέρα αυτή ανήκει εις τας ευτυχεστέρας ημέρας της ζωής μου": Σαν σήμερα, 11 Φεβρουαρίου 1959, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, υπογράφει, μαζί με τον Τούρκο Πρωθυπουργό Αντνάν Μεντερές, την επαίσχυντη "Συμφωνία της Ζυρίχης" για το Κυπριακό.

Η συμφωνία-υπαγορευμένη απο τους ιμπεριαλιστές και τις αστικές τάξεις Ελλάδας-Τουρκίας και η Συμφωνία του Λονδίνου που υπογράφτηκε μια βδομάδα αργότερα (19/2), παρέδιδαν την Κύπρο σε ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.

Παρά τα μεγάλα λόγια του Καραμανλή (και άλλων αστών πολιτικών) για "συμπαράσταση" στον αγωνιζόμενο Κυπριακό λαό, η συμφωνίες έδιναν στη Μ.Βρετανία το απεριόριστο δικαίωμα να διατηρεί πολεμικά αεροπλάνα που θα μπορούσαν να πετούν στον εναέριο χώρο της Κύπρου, καθώς και το δικαίωμα να θέτει τις βάσεις της στη διάθεση του ΝΑΤΟ. Προέβλεπαν ως εγγυήτριες δυνάμεις τις Μ.Βρετανία, Ελλάδα και Τουρκία, που θα είχαν στρατιωτικές δυνάμεις στο νησί.

Παραχωρούνταν δύο μεγάλες περιοχές της Κύπρου στη Μ. Βρετανία για μόνιμη εγκατάσταση Βρετανικών-δηλαδή ΝΑΤΟικών-βάσεων. τη συγκρότηση χωριστών κοινοβουλίων, ενός Ελληνοκυπριακού κι ενός Τουρκοκυπριακού κ.α.

Έτσι, η ίδρυση του Κυπριακού κράτους, με την παρουσία των Βρετανικών βάσεων, στρατευμάτων τριών κρατών και το διαχωρισμό στα τοπικά όργανα των Ελληνοκυπρίων από Τουρκοκυπρίους, ουσιαστικά υπονόμευε από την αρχή την ενότητα της Κύπρου, δηλαδή δημιουργούσε προϋποθέσεις διχοτόμησης.

Ήταν συμφωνία στο πλαίσιο του Αμερικανοβρετανικού σχεδίου για τη ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου και τη μετατροπή της σε "αβύθιστο αεροπλανοφόρο",με στόχο τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Πολλά χρόνια μετά, το 1979-1980, αποκαλύφθηκε ότι μετά από την υπογραφή της Συνθήκης του Λονδίνου οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας και της Τουρκίας υπέγραψαν και μυστικό πρωτόκολλο, με το οποίο συμφωνούσαν να υποστηρίξουν την είσοδο της Κύπρου στο NATO και την εγκατάσταση σε αυτή ΝΑΤΟικών βάσεων. Συμφώνησαν ακόμα να πιέσουν τον Πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο της Κύπρου να παραμείνει εκτός νόμου το ΑΚΕΛ.

Πίσω από τις πλάτες των λαών της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Κύπρου, οι Καραμανλής και Αβέρωφ υπόγραφαν με τον Μεντερές και τον Ζορλού μια συμφωνία για δήθεν ανεξαρτησία του νησιού, που δημιούργησε προυποθέσεις για νέες καταστροφές.

Ο Μακάριος συμβιβάστηκε με την συμφωνία, αν και αργότερα κινήθηκε στη γραμμή της ανεξαρτησίας. Ο "ψευτοδιγενής"(σύμφωνα με τον Ν.Ζαχαριάδη) Γρίβας σταμάτησε την δράση του μόλις ολοκληρώθηκε η συμφωνία, που παρέδιδε την Κύπρο στους ιμπεριαλιστές.

Η μέρα της συμφωνίας ("ανήκει εις τας ευτυχεστέρας ημέρας της ζωής μου" δήλωνε πανηγύριζοντας ο Καραμανλής), αποδείχθηκε μαύρη σελίδα της Ελληνικής και Κυπριακής ιστορίας. Στις πλάτες των λαών νομιμοποιήθηκε η παρουσία των ιμπεριαλιστών και τριών στρατών άλλων χωρών στην Κύπρο, θάφτηκε το αίτημα για αυτοδιάθεση, άνοιξε ο δρόμος για νέες αντιδραστικές εξελίξεις.

Μετα την συμφωνία, ακολούθησαν νέες επεμβάσεις των ΗΠΑ. Καμία Ελληνική κυβέρνηση δεν υποστήριξε την ανεξαρτησία της Κύπρου. Η δράση κυπροκάπηλων και ιμπεριαλιστών κατέληξε στην προδοσία του 1974,το χουντικό πραξικόπημα για ανατροπή του Μακαρίου, που άνοιξε τον δρόμο για την τουρκική εισβολή.

Oι προσπάθειες για νέα διχοτομικά σχέδια στην Κύπρο συνεχίζονται.

Πηγές/Βιβλιογραφία: Σπύρος Λιναρδάτος, «Από τον εμφύλιο στη χούντα», Το ΚΚΕ. «Επίσημα Κείμενα», τόμ. 9, Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, «Η ταραγμένη εξαετία (1961-1967), Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, τόμος Β' 1949-1968, Αναστασία Γιάγκου, "Οι Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου", Καθημερινή.

ΠΗΓΗ: Praxis Review