Σταύρος Καλώνης: Παρών!

«Σαν σήμερα ,πριν από οχτώ χρόνια, έφυγε  από τη ζωή ο Σταύρος. Πάλεψε σκληρά σε άνιση μάχη με την αρρώστια.  Κρατήθηκε, όσο μπόρεσε, χαμογελώντας.  Την αγαπούσε τη ζωή και την τίμησε με το παραπάνω στον χρόνο που του δόθηκε.  Αγωνίστηκε,  δίδαξε, μελέτησε, πάσχισε να στηρίξει τους ανθρώπους, όπου κι αν βρέθηκε.  Στο σωματείο, στη συντροφιά, στην πόλη, στη γειτονιά.

Το σχολείο του, το 8^ο Δημοτικό Σχολείο Περάματος " Σταύρος Καλλώνης"  φέρει το όνομά του. Οι μαθητές- τριές του και οι γονείς τους θα θυμούνται τον δάσκαλο, που ήταν πάντα δίπλα τους, που φρόντιζε να έχουν φαγητό τα φτωχά και παραμελημένα παιδιά, που οργάνωνε τα απογεύματα συναντήσεις με γονείς, προβολές  ταινιών κι εκδηλώσεις,  εκεί στο σχολείο πάνω στο βουνό.

Οι σύντροφοι- ισσές του από τις Παρεμβάσεις  τον έχουν μπροστά στα μάτια τους ακόμη , σε κάθε διαδήλωση, εκεί στην πρώτη γραμμή. Η φωνή του θα αντηχεί  , όπου έχει καταγραφεί, σε ντοκιμαντέρ, ταινίες, ομιλίες, συνέδρια.  » Αυτά αναφέρει μεταξύ άλλων η σύντροφος της ζωής του Βάσω Χρυσοστομίδου.

Ναι είναι αλήθεια για όλους εμάς που γνωρίσαμε τον Σταύρο, 8 χρόνια μετά το φευγιό του, τον νιώθουμε κοντά μας. Δίπλα μας στους αγώνες για την υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης, για το γκρέμισμα της κοινωνίας της εκμετάλλευσης και της αδικίας, για την οικοδόμησης μιας ανθρωποκεντρικής κοινωνίας.

Ποιος ήταν ο Σταύρος Καλώνης

Ηπειρώτης στην καταγωγή, από το χωριό Γλυκή Πρεβέζης, πέρασε δύσκολα και στερημένα παιδικά χρόνια, αφού, πέρα από τις μεγάλες οικονομικές δυσκολίες, έχασε τη μητέρα του σε παιδική ηλικία.

Μαχητής και πεισματάρης, παρά τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες, σπούδασε στο εκκλησιαστικό Λύκειο Βελλάς και κατόπιν, στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων. Οργανώθηκε από μικρός στην ΚΝΕ και δραστηριοποιήθηκε ως συνδικαλιστής της Πανσπουδαστικής τη δεκαετία του ’80. Στη συνέχεια, αποχώρησε από την ΚΝΕ και στις αρχές τις δεκαετίας του ’90 εντάχθηκε στις Παρεμβάσεις. Ιδρυτικό μέλος της Παρέμβασης Κερατσινίου – Περάματος το 1994, μέλος και στη συνέχεια πρόεδρος του ΔΣ του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Κερατσινίου – Περάματος, έδωσε για δύο δεκαετίες τον καλύτερο εαυτό του για τη λειτουργία και αγωνιστική δράση του Συλλόγου και συνέβαλε καθοριστικά για την μετονομασία του σε Σύλλογο Εκπαιδευτικών Κερατσινίου – Περάματος «Νίκος Πλουμπίδης», προς τιμήν του μεγάλου δάσκαλου κομμουνιστή.

Μέλος του ΓΣ της ΑΔΕΔΥ το 2012, αιρετός στο ΑΠΥΣΠΕ Αττικής το 2016, μέλος του ΔΣ της ΔΟΕ τη χρονιά 2016-2017, αλλά και αντιπρόσωπος επί σειρά ετών στις ΓΣ της ΔΟΕ, ιδρυτικό μέλος της Εκπαιδευτικής Λέσχης, πάντα μπροστάρης, πάντα στην πρώτη γραμμή, στη συνέλευση, στην απεργία, στη διαδήλωση, φωτεινό και πρωτοπόρο πνεύμα.

Ιδιαίτερα αγαπητός δάσκαλος, εξαιρετικός στη συνεννόηση με τους γονείς και τους μαθητές, ψύχραιμος στις δύσκολες στιγμές. Αγαπούσε ιδιαίτερα τα μικρότερα παιδιά και συχνά επέλεγε την Α΄ ή τη Β΄ τάξη, αναλάμβανε πρωτοβουλίες στο σχολείο του και συμμετείχε με υπευθυνότητα στην υλοποίησή τους.

Επίμονος μελετητής της αντίστασης και του εμφυλίου, περπάτησε όλους τους δρόμους και τα μονοπάτια που διάβηκαν οι αντάρτες του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού, δεν έκρυβε την αγάπη του για τους αντάρτες και την ιστορία τους. Οι ιδιαίτερες ικανότητες και ιστορικές γνώσεις του και η πολύχρονη ενασχόλησή του γύρω από την ιστορία του αντάρτικου, τον οδήγησαν τα τελευταία χρόνια στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, όπου ολοκλήρωσε πρόσφατα με επιτυχία τις μεταπτυχιακές του σπουδές, συμμετέχοντας ταυτόχρονα με τεκμηριωμένες και έγκυρες ανακοινώσεις στα συνέδρια του Παντείου για την αντίσταση και τον εμφύλιο.

Ερασιτέχνης φωτογράφος με γνώσεις και ικανότητες επαγγελματία, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό και συμμετοχές σε εκθέσεις.

Μετά από σκληρή μάχη μηνών, στις 28 Αυγούστου 2017, έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 52 ετών.

Χαμογελαστός και αισιόδοξος, έδωσε με πείσμα και αξιοπρέπεια τη μάχη για τη ζωή του, όπως είχε μάθει μια ζωή να δίνει μάχες και να νικάει, «με την καρδιά του», όπως συνήθιζε να λέει.

Σύντροφε Σταύρο,

Είσαι δίπλα μας, μαζί μας σε συνελεύσεις, απεργίες και διαδηλώσεις…

Είσαι κοντά σε όλους εμάς που σε αγαπήσαμε και σε εκτιμήσαμε ... Ξέρουμε πολύ καλά ότι στο δρόμο που χαράξαμε όλοι μαζί, δε λείπεις. Γιατί  μας συντροφεύει η μαχητικότητά σου, το έργο σου, η αισιοδοξία και η αυτοπεποίθησή σου. Μας συντροφεύει το πείσμα σου για ζωή, για αγώνα. Αυτό το δρόμο  συνεχίζουμε να βαδίζουμε τιμώντας τη μνήμη σου και την προσφορά σου στον κοινό μας αγώνα…

Γιώργος Κ. Καββαδίας