γράφει ο Βασίλης Πετράκης

6 χρόνια τώρα, η αξιολόγηση έγινε ευαγγέλιο του υπουργείου και θηλιά της σχολικής ζωής και των εκπαιδευτικών.

6 χρόνια τώρα, κυβέρνηση και ΥΠΑΙΘΑ στο όνομα της, επενδύουν στην στοχοποίηση του κλάδου και την ενεργοποίηση του πιο άγριου κοινωνικού αυτοματισμού και κανιβαλισμού.

6 χρόνια τώρα, μια βιομηχανία απαγορεύσεων, διώξεων και πειθαρχικών είναι η αδιάψευστη εικόνα της νέας ζοφερής πραγματικότητας που έφερε η αξιολόγηση και στοιχειώνει την καθημερινότητα των εκπαιδευτικών. Μια καθημερινότητα γεμάτη με τις απειλές των επιθεωρητών και την καταστολή της διοίκησης. 

6 χρόνια τώρα, ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση έχει αποκαλύψει το περιεχόμενο και τους στόχους της και την έχει απονομιμοποιήσει στον εκπαιδευτικό κλάδο και όχι μόνο. Είναι καθαρό σε όλους ότι αποτελεί το εργαλείο για το πέρασμα όλων των αντιδραστικών ανατροπών, για την πειθάρχηση και την ιδεολογική χειραγώγηση, για την κατηγοριοποίηση και ιδιωτικοποίηση του δημόσιου σχολείου. Συνδέεται άμεσα με την εργασιακή ανασφάλεια και την άρση της μονιμότητας.

6 χρόνια τώρα, ο κλάδος δίνει ένα δύσκολο αγώνα κόντρα στις αφόρητες πιέσεις της κυβέρνησης και τις προδοσίες των κυρίαρχων συνδικαλιστικών δυνάμεων. Όπως συμβαίνει και με την ΑΣΕ, εταίρο και συνομιλητή των υμνητών της «καλής αξιολόγησης», που με παλινωδίες και υποχωρήσεις υπονόμευσε αυτό τον αγώνα.

Όμως, 6 χρόνια μετά -κυρίως με αποφάσεις και πρωτοβουλίες των ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ-, ο αγώνας αυτός συνεχίζεται και το πιο κρίσιμο ζήτημα για τον κλάδο και το δημόσιο σχολείο είναι ακριβώς η επικύρωση της συνέχειάς του και στο 22ο συνέδριο. Άλλωστε θα είναι το πρώτο συνέδριο στην ιστορία της ομοσπονδίας που θα πραγματοποιηθεί μετρώντας εκατοντάδες μέλη της να διώκονται για τη συμμετοχή τους σε αυτό τον αγώνα.

Κι όμως… 6 χρόνια μετά  από όλα αυτά και μπροστά σε ένα τέτοιο συνέδριο, η ΑΣΕ δεν βρήκε ούτε μια λέξη για αυτό τον αγώνα και πολύ περισσότερο για την ανάγκη συνέχειάς του, στη διακήρυξή της. 6 χρόνια μετά, η ΑΣΕ δεν βρίσκει τίποτα να μνημονεύσει, δεν θέλει για τίποτα να δεσμευτεί. Δεν υπάρχει η κατάργηση της αξιολόγησης ούτε καν στη λίστα των πολυάριθμων στόχων πάλης για το 22^ο συνέδριο. Δεν είναι αμέλεια… Είναι μια καθαρή πολιτική επιλογή-απόφαση, με σαφή μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση. Πρόκειται για υποτίμηση και υπονόμευση της συνέχειας και της προοπτικής του αγώνα ενάντια στην αξιολόγηση. 

Για αυτό είναι επιτακτική ανάγκη η ενίσχυση των Παρεμβάσεων. Είναι η μόνη ψήφος που θα μετρηθεί στην κατεύθυνση της πραγματικής αλλαγής των συσχετισμών στην Ομοσπονδία. Είναι η μόνη ψήφος που θα πιστωθεί στην συνέχεια του πιο κρίσιμου αγώνα για τον κλάδο και το δημόσιο σχολείο.

Γιατί το σύνολο των επιπτώσεων και των αντιδραστικών ανατροπών που φέρνει η αξιολόγηση είναι μπροστά.

Γιατί αυτός ο αγώνας που μετράει ήδη μεγάλο παρελθόν, πρέπει και μπορεί να έχει προοπτική στο μέλλον. Μέχρι την νίκη.