Της Πέννυ Αντωνίου*,  από selidodeiktis

Πριν από δύο μέρες μπαίνοντας στο λεωφορείο στο κέντρο της Αθήνας στις 7:00 το πρωί (ώρα που σχεδόν όλος ο κόσμος όπως κι εγώ πηγαίνει στη δουλειά του) μπήκε για πολλοστή φορά αυτό το μήνα ελεγκτής, για να καταγράψει τυχόν παραβάσεις εισιτηρίων. Και φυσικά βρήκε παραβάτες κάποιους αλλοδαπούς εργάτες, όπως και ο ίδιος ανέμενε, καθώς επρόκειτο για λεωφορείο που εκκινεί από περιοχή του κέντρου, όπου πλάι στα πανάκριβα RBNB κατοικούν αλλοδαποί εργάτες, οι οποίοι τη συγκεκριμένη ώρα πάνε στη δουλειά τους.

Το επαναλαμβανόμενο αυτό συμβάν, ενεργοποίησε την κοινωνιολογική μου σκέψη (αυτή που κάνει τα παιδιά κομμουνιστές, όπως υποστήριζε με σθένος πριν από πέντε χρόνια, ο σημερινός «άριστος» υπουργός υγείας) και με παρέπεμψε στη γενικότερη στάση της σημερινής κυβέρνησης απέναντι στα δημόσια αγαθά και στον τρόπο διαχείρισης τους.

Δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ ότι ναι μεν υπάρχει παραβάτης που δεν πληρώνει το κόμιστρο, ωστόσο από την άλλη δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητη η κατάσταση στις δημόσιες συγκοινωνίες και κυρίως στα λεωφορεία του κέντρου, τα οποία βρίσκονται σε άθλια κατάσταση ως προς τη συντήρησή τους, τα δρομολόγια σε πολλές γραμμές δεν τηρούνται, τα οχήματα παθαίνουν βλάβες και μένουν στα μέσα της διαδρομής. Να μη συζητήσουμε για τα περιστατικά σε μετρό και προαστιακό σιδηρόδρομο, με πόρτες που ανοίγουν στη μέση της διαδρομής και συρμούς που κατεβάζουν τους επιβάτες στη μέση της διαδρομής, λόγω βλάβης. Όπως ο ιδιωτικοποιημένος Ο.Σ.Ε., που είδαμε το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, έτσι και όλες οι υπόλοιπες δημόσιες συγκοινωνίες παραπαίουν. Και δεν μπορεί κανείς να μην επισημάνει το ότι το ΜΟΝΟ μήνυμα που ακούγεται από τα μεγάφωνα των λεωφορείων προς τους επιβάτες είναι ότι αν δεν έχουν εισιτήριο θα πληρώσουν πρόστιμο!

Συνεχίζοντας αυτή την «ενοχλητική» κοινωνιολογική μου σκέψη, διαπίστωσα ότι η παραπάνω κατάσταση των συγκοινωνιών μοιάζει πάρα πολύ με τα όσα συμβαίνουν στην εκπαίδευση, αλλά και στοn χώρο της υγείας. Δηλαδή αδιαφορία για τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό και τη συντήρηση των μονάδων (σχολείων και νοσοκομείων), υποστελέχωση και αδιαφορία για το επί της ουσίας μαθησιακό αποτέλεσμα και την υγεία των πολιτών. Και όπως τα μεγάφωνα των λεωφορείων εκπέμπουν προς τους επιβάτες το μήνυμα: «πληρώστε εισιτήριο, αλλιώς θα σας γράψουμε», έτσι και στην εκπαίδευση εκπέμπεται από το Υπουργείο το μήνυμα: «αξιολογηθείτε, αλλιώς θα σας απολύσουμε». Αυτό πλέον δια στόματος του ίδιου του πρωθυπουργού σε πρόσφατες δηλώσεις του, οι οποίες προχώρησαν και στην καρδιά του ζητήματος της αξιολόγησης, που δεν είναι άλλο από την κατάργηση της μονιμότητας στο δημόσιο τομέα.

Και εδώ φαίνεται, κατά τη γνώμη μου, ο πυρήνας του ζητήματος της αξιολόγησης. Δεν κόπτεται το Υπουργείο να έχει «κατάλληλους» και εκπαιδευμένους εκπαιδευτικούς, αλλά πειθήνιους εκπαιδευτικούς. Αυτό αποδεικνύεται από μια σωρεία δεδομένων.

Πρώτον, η αξιολόγηση ξεκίνησε από τη σχολική μονάδα, φέρνοντας τους εργαζόμενους εκπαιδευτικούς αντιμέτωπους με ζητήματα, για τα οποία καθόλου αρμόδιοι δεν είναι, αντιθέτως αποτελούν ζητήματα σχεδιασμού κρατικών πολιτικών και κατανομής των δημοσίων δαπανών. Η δε συνέχεια της αξιολόγησης της σχολικής μονάδας γίνεται μέσα από την εκπόνηση διαφόρων αξόνων, που αποτυπώνουν υποτιθέμενες δράσεις των σχολικών μονάδων και δεν έχουν καμία σχέση με τα πραγματικά προβλήματα των σχολείων, που είναι το κτηριακό και ο υλικοτεχνικός εξοπλισμός και η ύπαρξη εκπαιδευτικού και βοηθητικού προσωπικού.

Δεύτερον, η ατομική αξιολόγηση ξεκίνησε όλως τυχαίως από τους νεοδιόριστους, οι οποίοι τα δύο πρώτα χρόνια βρίσκονται σε καθεστώς «δοκίμου» (δηλαδή μη μόνιμου, μέχρι να εκδοθεί η αντίστοιχη διοικητική πράξη) και οι οποίοι καλούνται μέσα από «στημένες» διαδικασίες παρουσίασης μαθημάτων να αποδείξουν την καταλληλόλητά τους σε συμβούλους και διευθυντές. Δεν μπορεί κανείς να μην σκεφτεί: «μα καλά και το προσοντολόγιο του Γαβρόγλου, τι ρόλο παίζει; Δεν έχουμε γνώση των προσόντων των νεοδιόριστων»; Αλλά τι πιο εύκολο από το να «εκφοβίσεις» τους νεοδιόριστους με την άτυπη ομηρεία της μη μονιμοποίησης! Και στο σημείο αυτό γίνεται κατανοητό, ότι μάλλον οι «καλοί» εκπαιδευτικοί δεν είναι ο στόχος της αξιολόγησης.

Τρίτον, η στάση του Υπουργείου Παιδείας απέναντι στους ΝΟΜΙΜΟΥΣ (βάσει κηρυγμένης απεργίας – αποχής από το τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών – εργαζομένων) αρνητές της αξιολόγησης αποδεικνύει ότι αυτό που ενδιαφέρει είναι η πειθαρχία και όχι η καταλληλόλητα. Όσοι νεοδιόριστοι συνάδελφοι μας αντιδρούν διώκονται πειθαρχικά, παρά το γεγονός της νόμιμης απεργίας – αποχής και βάσει των παραπάνω δηλώσεων του πρωθυπουργού απειλούνται μελλοντικά και με απόλυση.

Ωστόσο, δεν διώκονται μόνο όσοι δεν αξιολογούνται, αλλά και όσοι τολμούν να αρθρώσουν λόγο και να ζητήσουν τα αυτονόητα, όπως δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλους τους μαθητές μας με τον αγώνα τους για τη διατήρηση των ολιγομελών τμημάτων, σχολικούς νοσηλευτές για μαθητές που τους έχουν ανάγκη, επίκληση ειρήνης στην Παλαιστίνη, αλλά και άσκηση νόμιμης συνδικαλιστικής δράσης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δίωξη της συναδέλφου μας Χρύσας Χοτζόγλου, η οποία αντιμετωπίζει την ποινή της δυνητικής αργίας, λόγω της έκφρασης της αντίθεσής στη διαδικασία της αξιολόγησης, παρά την αρνητική προς τον πρώην Υπουργό Παιδείας εισήγηση του συμβουλευτικού προς αυτόν οργάνου. Η απόφαση όμως του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά, στο οποίο προσέφυγε η συνάδελφος για την προσωρινή αναστολή της ποινής της αργίας της, δείχνει ότι το δικαστήριο δεν πείστηκε για την «ακαταλληλότητα» της συναδέλφου μας και της επέτρεψε να επιστρέψει στο σχολείο. Αυτό με τη σειρά του αποδεικνύει ότι ο στόχος είναι η πειθαρχία.

Την ανάγκη πειθαρχίας των εκπαιδευτικών έρχονται να επιβεβαιώσουν και οι διαρροές του Υπουργείου Παιδείας σε εκπαιδευτικές ιστοσελίδες (πχ https://www.esos.gr/arthra/93075/erhetai-neos-nomos-apolyseis-ga-osoys-arnoyntai-tin-axiologisi-nomothetika-ergaleia), σύμφωνα με τις οποίες σε επικείμενο νομοσχέδιο θα προβλέπεται η απομάκρυνση από τα καθήκοντα του αξιολογητή, όσων «στελεχών» της εκπαίδευσης αρνούνται να συνεργαστούν.

Τέλος στις ίδιες τις σχολικές μονάδες επικρατεί ένα κλίμα αναγκαστικής πειθάρχησης των μαθητών μας με τους συλλόγους διδασκόντων να παίζουν το ρόλο παιδονόμων ασχολούμενοι με τις πειθαρχικές ποινές των μαθητών μετά τις 5 ωριαίες αποβολές και με το κυνήγι των κινητών στις διδακτικές αίθουσες, αντί με τα διδακτικά και παιδαγωγικά τους καθήκοντα, που αποτελούν και τον πυρήνα του επαγγέλματος. Οι δε σκέψεις της κυβέρνησης για τα νέα τεχνικά γυμνάσια με παροχή «κοινωνικής εργασίας» (https://www.naftemporiki.gr/society/1952346/ta-nea-ergaleia-kata-tis-vias-anilikon-technika-gymnasia-kai-koinoniki-ergasia-sta-scholeia-pos-tha-leitoyrgei-to-kids-wallet/) σε συνδυασμό με τη λειτουργία των Ωνάσειων σχολείων επιβεβαιώνει το στόχο τη πειθαρχίας και ταυτόχρονα του ταξικού διαχωρισμού ανάμεσα σε «καλούς – άριστους και πειθήνιους» και «κακούς – παρείσακτους και ανυπάκουους» μαθητές.

Και όπως οι ελεγκτές στα λεωφορεία προβαίνουν σε ελέγχους σε ώρες που ξέρουν ότι θα «πιάσουν» σίγουρα αυτούς τους «παρείσακτους» επιβάτες, αλλά ταυτόχρονα θα εκφοβίσουν και τους υπόλοιπους και θα τους αποπροσανατολίσουν από το να ζητήσουν τη βελτίωση του δημοσίου αγαθού που παρέχεται στο να είναι απλά νομοταγείς επιβάτες, κατ’ αντιστοιχία και το Υπουργείο Παιδείας εφευρίσκει «παρείσακτους» στην εκπαίδευση μέσω των οποίων στέλνει το μήνυμα «πειθαρχία ή απόλυση» προς όλο τον εκπαιδευτικό κόσμο.

Βιώνουμε μια συνολική απαξίωση ως πολίτες όλων των δημοσίων αγαθών που παρέχονται από το κράτος, το οποίο επ’ ουδενί ανταπεξέρχεται στις υποχρεώσεις του (δωρεάν δημόσια εκπαίδευση, δωρεάν δημόσια υγεία, ασφαλείς δημόσιες συγκοινωνίες για όλους), αλλά αντ’ αυτού εκφοβίζει τους πολίτες να πειθαρχήσουν, αλλιώς θα τιμωρούνται.

Απέναντι σε αυτή την απόπειρα επιβολής πειθαρχίας πρέπει να μας γίνει συνειδητό, ότι μόνο μέσα από τη συλλογική δράση και αντίδραση μπορούμε να αμυνθούμε και να διεκδικήσουμε τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματά μας, τα οποία καταπατώνται και καταργούνται με την επίκλησης της υποτιθέμενης δικής τους νομιμότητας. Όπως τα δικαιώματα ιστορικά ποτέ δεν χαρίστηκαν στους πολίτες, έτσι και δεν μπορούν να χαθούν χωρίς αντίσταση από την πλευρά τους. Κι όσο κι αν ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και προτύπου ζωής αποξενώνει τους εργαζόμενους – πολίτες μεταξύ τους και κατ’ αποτέλεσμα κάμπτει τη συλλογική δράση, όπως έγραφε και ο Μαρξ, διαχρονικά αποδεικνύεται ότι η καλυτέρευση της ζωής της εργατικής και μέσης τάξης, οι οποίες πια δεν διαχωρίζονται, έρχεται μέσα από τη συλλογική δράση και τα κινήματα που μπορούν να νικήσουν!

Γι’ αυτό: στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις κατά των διωκόμενων συναδέλφων μας, συμμετέχουμε στα συλλογικά συνδικαλιστικά μας όργανα και δεν χαρίζουμε τα κατακτημένα με αγώνες συνδικαλιστικά και εργατικά μας δικαιώματα σε κανέναν! Μόνο συλλογικά μπορούμε να νικήσουμε!

• Αναπληρώτρια Εκπαιδευτικός – ΠΕ78