Σοβαρό περιστατικό που θέτει σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα της μαθητικής κοινότητας σημειώθηκε στις 21 Απριλίου 2026 στο 16ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, όταν κατέρρευσε το ταβάνι στις τουαλέτες κατά τη διάρκεια της λειτουργίας της μονάδας.

Σύμφωνα με την επίσημη καταγγελία του Α' Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Αθηνών, ο χώρος γέμισε με μπάζα και θραύσματα λίγο πριν το πρώτο διάλειμμα, ενώ από καθαρή τύχη αποφεύχθηκαν τα χειρότερα, καθώς τη στιγμή εκείνη δεν βρίσκονταν μαθητές εντός του χώρου.

Η πρόεδρος του Συλλόγου, Άντα Παραφόρου, αποδίδει σαφείς ευθύνες στον Δήμο Αθηναίων για πλημμελή συντήρηση και εποπτεία, συνδέοντας παράλληλα το συμβάν με τη χρόνια υποχρηματοδότηση και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας που υποβαθμίζουν τις δημόσιες υποδομές.

Αναλυτικά η δήλωση της προέδρου του Α΄ Συλλόγου Αθηνών Εκπαιδευτικών Π.Ε., Άντας Παραφόρου:

Καταγγέλλουμε το γεγονός ότι σήμερα, 21/4/2026, κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του σχολείου και λίγο πριν το πρώτο διάλειμμα σημειώθηκε κατάρρευση σοβάδων, με αποτέλεσμα να γεμίσει ο χώρος μπάζα και θραύσματα. Από καθαρή τύχη, τη στιγμή του περιστατικού δε βρίσκονταν μαθητές/τριες στον χώρο, αποφεύγοντας τα χειρότερα.

Η κατάσταση των σχολικών υποδομών συνεχίζει να προκαλεί έντονη ανησυχία. Σε τουαλέτα του 16ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών σημειώθηκε κατάρρευση σοβάδων, με αποτέλεσμα να γεμίσει ο χώρος μπάζα και θραύσματα. Από καθαρή τύχη, τη στιγμή του περιστατικού δεν βρίσκονταν μαθητές/τριες στον χώρο, αποφεύγοντας τα χειρότερα.

Το συμβάν αναδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τα σοβαρά προβλήματα συντήρησης και ασφάλειας που αντιμετωπίζουν πολλές σχολικές μονάδες. Οι ευθύνες ,του Δήμου Αθηναίων είναι σαφείς, καθώς η συντήρηση και η εποπτεία των σχολικών κτιρίων αποτελούν βασική του αρμοδιότητα. Η χρόνια υποχρηματοδότηση από την κυβέρνηση της ΝΔ, οι καθυστερήσεις σε απαραίτητες επισκευές και η απουσία ουσιαστικών ελέγχων δημιουργούν επικίνδυνες συνθήκες για μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Παράλληλα, το περιστατικό συνδέεται με μια ευρύτερη πολιτική κατεύθυνση που αντιμετωπίζει τη δημόσια εκπαίδευση ως κόστος και όχι ως κοινωνική προτεραιότητα. Οι ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας και περιορισμού των δημόσιων δαπανών έχουν συμβάλει στη συστηματική υποβάθμιση των σχολικών υποδομών, μεταθέτοντας ευθύνες και επιβαρύνσεις σε τοπικό επίπεδο χωρίς τους αντίστοιχους πόρους.

Είναι επιτακτική ανάγκη να ληφθούν άμεσα μέτρα για την αποκατάσταση των ζημιών, τον πλήρη έλεγχο της καταλληλότητας των σχολικών κτιρίων και τη διασφάλιση επαρκούς χρηματοδότησης. Η ασφάλεια των παιδιών δεν μπορεί να αποτελεί ζήτημα τύχης.

Το περιστατικό αυτό δεν είναι μεμονωμένο, αλλά μέρος μιας ευρύτερης εικόνας που απαιτεί πολιτική βούληση, ουσιαστικές και άμεσες λύσεις και διεκδίκηση από την εκπαιδευτική κοινότητα για σύγχρονα, ασφαλή και αξιοπρεπή σχολεία.